บทที่ 2090 ปลูกข้าวโพดสิบหมู่

ชาวบ้านยี่สิบสามสิบคนที่เอาเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดมาให้ นั่งล้อมวงอยู่รอบโต๊ะยาวที่ทำจากปูนซีเมนต์ร่วมกับครอบครัวของหลี่ชิงเฟิง เมื่อเผชิญหน้ากับอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ น้ำลายก็สอขึ้นมาทันที

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะพลางเอ่ยว่า พวกคุณไม่ถามผมหน่อยเหรอครับว่าทำไมผมถึงต้องการเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดเยอะขนาดนี้

ฉินลวี่ผิงตอบกลับว่า ก็ต้องเอาไปปลูกน่ะสิ คงไม่ได้เอามากินหรอกมั้ง

ชาวบ้านคนอื่นๆ หัวเราะตาม ไม่ว่าจะเอาไปทำอะไร ขอแค่ชิงเฟิงต้องการ พวกเราก็ยินดีให้ทั้งนั้นแหละ

ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของทุกคนดีขึ้นแล้ว แค่เมล็ดพันธุ์ข้าวโพดไม่กี่เมล็ด ไม่ใช่ของมีค่าอะไร ดังนั้นทุกคนจึงไม่ได้รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย