บทที่ 215 กิจการดีจนน่าตกใจ

แต่นึกไม่ถึงว่า พอจื่อเหิงได้กลิ่นอาหาร ก็กอดกระสอบปุ๋ยไว้แน่น แล้วกระโดดแผล็วขึ้นรถไปราวกับกระต่าย

การเคลื่อนไหวรวดเร็วว่องไว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ขณะที่เจ้าภาพกำลังตกตะลึงกับพละกำลังที่ไม่ธรรมดาของเด็กน้อย รถก็สตาร์ทเครื่องยนต์แล้ว

เจ้าภาพรีบพนมมือโค้งคำนับให้หลี่ชิงเฟิง "อาจารย์หลี่ วันนี้ดูแลต้อนรับบกพร่องไปบ้าง ขออภัยด้วยนะครับ เดินทางปลอดภัยครับ!"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า พูดจาตามมารยาทไม่กี่คำ ก็ขับรถกลับด้วยความปิติยินดี