บทที่ 216 หลี่ชิงเฟิงดังใหญ่แล้ว

หลี่ชิงเฟิงเองก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

รู้สึกเพียงว่ามันช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน

ทำไมของป่าของเขาถึงได้ขายดิบขายดีขนาดนี้ทุกวัน?

เพิ่งมาถึงตัวตำบลได้แค่สองสามชั่วโมง ของก็ขายออกไปเกือบหมดเกลี้ยงแล้ว

เขากวาดตามองท้องถนนที่ผู้คนเริ่มบางตา แล้วหันไปมองกลุ่มคุณปู่ร้านข้างๆ ที่ยังขายไม่ได้เลยสักเจ้า จึงเปรยขึ้นว่า