บทที่ 2174 ดอกมันถัวหลัว

เมื่อเห็นร่างเล็กๆ สองร่างหายไปเบื้องหน้า กวนหงก็ทำได้เพียงหันไปตะโกนบอกหลี่ชิงเฟิงที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเก็บก้อนหินโดยไม่สนใจเด็กทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อยว่า

"ชิงเฟิง เธอรีบไป รีบตามขึ้นไปดูเด็กสองคนนั้นเร็วเข้า อย่าให้พวกเขาหกล้มล่ะ"

"โอย ให้ตายสิ ทำไมถึงวิ่งกันเร็วนักนะ"

"ขาก็ดูสั้นนิดเดียว แต่แป๊บเดียวก็วิ่งหายวับไปแล้ว"

กวนหงทั้งเป็นห่วงทั้งร้อนใจ เมื่อเรียกหลี่ชิงเฟิงแล้วเห็นเขายังทำท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก็อดไม่ได้ที่จะพูดย้ำอีกครั้ง