บทที่ 2175 ครอบครัวฝั่งแม่

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาสาละวนอยู่กับการปรับปรุงบ้านหลังนี้มาตลอดสองวันที่ผ่านมา หรือเป็นเพราะหลานอวี้จือกับแม่ของเขาอาจจะมีความเกี่ยวข้องกันบางอย่างกันแน่ เวลานี้เมื่อเขามองดูบ้านหลังนี้ ถึงได้รู้สึกผูกพันและคุ้นเคยเป็นพิเศษ ซ้ำยังมีความรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ เหมือนคนใกล้ถึงบ้านเกิดอีกด้วย

เมื่อคนแก่ทั้งสามคนเห็นว่าบ้านในวันนี้ดูเปลี่ยนไปจากเมื่อวานอีกแล้ว ย่อมรู้สึกดีใจเป็นธรรมดา โดยเฉพาะคุณปู่หลาน ที่เอาแต่พร่ำบอกว่าบ้านหินในตอนนี้ดูเหมือนบ้านหินในสมัยที่เขายังเด็กไม่มีผิดเลย เพียงแต่ตอนนั้นต้นหอมหมื่นลี้ยังไม่ได้ต้นใหญ่ขนาดนี้ แต่ก้อนหินบนกำแพงก็เรียงตัวเป็นระเบียบไม่มีหลุมมีบ่อแบบนี้แหละ

ต่อมา เมื่อกาลเวลาล่วงเลยไป ก้อนหินบางส่วนก็หลุดร่วงลงมา บ้านหินจึงค่อยๆ สูญเสียสภาพเดิมไป แต่มาตอนนี้ หลังจากบ้านหินได้รับการซ่อมแซมจากหลี่ชิงเฟิง มันก็ราวกับผลงานของเทพสวรรค์ ที่สามารถเนรมิตบ้านให้กลับมามีสภาพเดิมได้อีกครั้ง

เขารำพึงด้วยความตื้นตันใจว่า "เฮ้อ คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ฉันอายุปูนนี้แล้ว ตอนแรกก็นึกว่าต่อไปบ้านหลังนี้ก็คงต้องผุพังกลายเป็นธุลีดินไปพร้อมกับคนแก่ใกล้ลงโลงอย่างพวกเราเสียแล้ว แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ตอนนี้สุขภาพของพวกเรากลับมาแข็งแรงดี แถมบ้านหลังนี้ก็ยังได้รับการซ่อมแซมจนเสร็จสมบูรณ์อีก"

"ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความดีความชอบของชิงเฟิงเลยนะเนี่ย!"