บทที่ 2178 ลูกธนูที่ถูกปล่อยออกไปแล้วย่อมไม่มีวันหวนกลับ

การร้องไห้ครั้งนี้กินเวลาอยู่นานโขเลยทีเดียว

จนกระทั่งอาหารที่เคยร้อนฉ่าจนควันโขมงเริ่มเย็นชืด และเด็กน้อยสองคนที่หิวโซกินจนปากมันแผล็บ

ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนถึงได้กลับมามีอารมณ์ที่สงบลงอีกครั้ง

คราวนี้ กวนหงจับมือชิงเฟิงเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยอีกเลย

เธอมองชิงเฟิงด้วยความทะนุถนอม มืออีกข้างก็คอยคีบอาหารให้เขาไม่หยุด