บทที่ 2212 พาน้องสาวไปก่อน

หลี่ชิงเฟิงกลั้นยิ้ม "คุณยายครับ คุณยายพูดถูกเผงเลย พวกเขาพูดแบบนั้นเป๊ะเลยครับ"

หลังจากสองยายหลานพูดคุยหยอกล้อกันอีกสองสามประโยค หลี่ชิงเฟิงก็นึกถึงแววตาอันโหยหาของอาเป่าขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า

"อาเป่าก็น่าสงสารพอนะครับ ไม่มีแม่แท้ๆ คอยรักคอยเอ็นดู แถมยังต้องมาเจอปู่กับย่าแบบนี้อีก"

"ไม่รู้จริงๆ ว่าหลายปีมานี้เขาใช้ชีวิตรอดมาได้ยังไง"

กวนหงถอนหายใจตาม "ใช่แล้วล่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กคนนั้นต้องรอถึงเมื่อไหร่ความลำบากถึงจะหมดไปซะที"