บทที่ 2214 ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

อาเป่าแหงนหน้าใหญ่ๆ ขึ้นมองหลี่ชิงเฟิงด้วยดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตา แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น "ผมไม่ได้กลัวความยากลำบากครับ ผะ...ผมแค่คิดถึงแม่"

"กับข้าวที่แม่ทำถึงจะอร่อยแบบนี้ครับ"

"แม่บอกว่า รอให้แม่ตั้งตัวได้เมื่อไหร่ แม่จะกลับมารับผมไปอยู่ด้วย"

"แต่ทำไมแม่ถึงยังไม่กลับมาหาผมสักทีล่ะครับ"

"ตอนที่แม่ไป มะ...แม่...ฮือๆๆ แม่บอกกับผมว่า แม่ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูทั้งผมและน้องสาวไปพร้อมๆ กันได้"