บทที่ 2217 ห้ามทำให้บ้านเราขายหน้าเด็ดขาด

อาเป่าไม่ได้โกรธเพราะคำพูดตรงไปตรงมาของจื่อเหิง แต่กลับรู้สึกตาสว่างขึ้นมาเพราะคำพูดร่ายยาวของพี่เฟิง

จนกระทั่งตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจ ว่าที่แท้ตัวเองในอดีตนั้นน่าขันเพียงใด

ทั้งที่จนตรอกอยู่แล้ว แต่ยังต้องเชื่อฟังคำของปู่กับย่าเพื่อรักษาหน้าตาบ้าบออะไรนั่น

เพื่อรักษาหน้าตาที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้นี้ เขาเอาแต่ทำเรื่องที่ขัดกับความรู้สึกในใจมาโดยตลอด

จื่อเหิงบอกว่าปู่กับย่าของเขาน่าขายหน้า ความจริงเขาก็น่าขายหน้าเหมือนกัน