บทที่ 2245 เธอก็จะกินขี้หมาตามไปด้วยงั้นเหรอ

กวนหงกับคนเฒ่าคนแก่ทั้งสองย่อมต้องช่วยกันเกลี้ยกล่อมเธออย่างเต็มที่ โดยให้เธอรออยู่ที่บ้านเพื่อรอให้พ่อกับพี่ชายกลับมาก็พอ

แต่จื่ออวี๋จะยอมตกลงได้อย่างไร

ถึงแม้จะไม่ได้งัดไม้ตายอย่างร้องไห้ โวยวาย หรือผูกคอตายออกมาใช้ แต่มือน้อยๆ ทั้งสองข้างที่กอดอก ปากเล็กๆ ที่เชิดขึ้นพร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัด ทำท่าทางเมินเฉยไม่สนใจใคร ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกจนปัญญาได้เหมือนกัน

ไม่ว่าจะพูดอะไรกับเธอ เธอก็จะเอาแต่ส่งเสียงฮึดฮัด

จากนั้นก็ทำหน้าราวกับจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง ปากเบะออก ดึงเอาคำว่า 'น่าสงสาร' ออกมาใช้ได้อย่างถึงขีดสุด