บทที่ 2246 เสาหลักของบ้าน

เมื่อเห็นว่าพ่อไม่สนใจตัวเอง ความน้อยอกน้อยใจของจื่ออวี๋ก็ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก

เธอปล่อยโฮออกมาเสียงดัง รู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นเด็กน้อยที่ไม่มีใครรักและไม่มีใครสนใจเอาเสียเลย

ร้องไห้ออกมาได้ประมาณหนึ่งนาทีกว่าๆ จื่อเหิงที่ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว ก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน หันกลับไปมองพ่อแล้วเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจว่า

"พ่อครับ เป่าเป่าร้องไห้นานขนาดนี้แล้ว ทำไมพ่อถึงไม่ยอมปลอบเธอล่ะครับ"

หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกขบขันเป็นอย่างมาก