บทที่ 230 กรงเล็บกระดูกขาวเก้าอิม

หลี่ชิงเฟิงฉีดยาไปหลายเข็ม ตอนที่ออกจากโรงพยาบาลก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว สองพี่น้องไม่ได้เถลไถลในตัวอำเภอ พาเด็กๆ เดินทางกลับบ้านโดยตรง เพราะรอบนี้หลี่ชิงเฟิงเป็นคนขับรถ กว่าจะถึงบ้านก็สี่ทุ่ม เลี่ยวกุ้ยฟางเดินออกมาต้อนรับจากห้องโถง เอ่ยถามขึ้นว่า "ทำไมไปกันนานขนาดนี้ล่ะ? ชิงเฟิง แผลของนายจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

“พี่สะใภ้ แผลผมไม่เป็นไรแล้วครับ!" หลี่ชิงเฟิงอุ้มลูกสาวลงจากรถ หันไปฉีกยิ้มให้พี่สะใภ้ "หึ ไม่เป็นไรก็แปลกแล้ว" หลี่ชิงเหอกลับแฉความจริงออกมาดื้อๆ "เธอไม่รู้หรอกว่าเจ้านี่มันดื้อรั้นขนาดไหน หมอขอร้องให้แอดมิตรักษาตัวมันยังไม่ยอมเลย" เลี่ยวกุ้ยฟางทำหน้างง "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หลี่ชิงเหอจึงเล่าเรื่องราวที่โรงพยาบาลให้ฟังชุดใหญ่ เมื่อได้รู้เรื่องราวทั้งหมด เลี่ยวกุ้ยฟางก็อดไม่ได้ที่จะผสมโรงต่อว่าหลี่ชิงเฟิงไปพร้อมกับสามี "ชิงเฟิง ทำไมนายทำแบบนี้ล่ะ? ในเมื่อหมอให้นายแอดมิต นายก็แอดมิตสิ”

“ฉันรู้ว่านายอยากประหยัดเงิน แต่เงินน่ะ ถึงคราวต้องจ่ายมันก็ต้องจ่ายนะ" หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า หันไปหัวเราะแหะๆ ใส่หลี่ชิงเหอที่เป็นคนฟ้อง "พี่สะใภ้ ผมเข้าใจแล้วครับ ผมก็มีเรื่องจะบอกพี่เหมือนกัน”

“เรื่องอะไร?”

“เมื่อกี้ตอนพี่ใหญ่ไปส่งผมที่โรงพยาบาล ตอนออกจากหมู่บ้านไปตัวตำบล พี่แกเหยียบมิดแปดสิบเลย พอผมเตือน พี่แกก็ลดเหลือหกสิบขับจากตำบลไปตัวอำเภอ แถมยังไปแย่งเลนกับรถบรรทุกสิบล้อตั้งหลายครั้ง ขับปาดหน้าเขาด้วย!" หลี่ชิงเหอสะดุ้งเฮือก มองหลี่ชิงเฟิงด้วยสายตาเบิกโพลงไม่อยากจะเชื่อ ไอ้น้องเวร ข้าอุตส่าห์เป็นคนขับรถให้ เอ็งตอบแทนข้าแบบนี้เนี่ยนะ? มาฟ้องเมียข้าถึงที่เลยเรอะ? เชี่ยเอ๊ย ไอ้ตัวแสบเอ๊ย! พอหันไปมองหน้าภรรยา เขาก็สะดุ้งอีกรอบ รีบเอ่ยปากขอความเมตตาทันที "เมียจ๋า พี่ผิดไปแล้ว!" เลี่ยวกุ้ยฟางเท้าสะเอว สูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดจิตตัวเอง: ตอนนี้ชิงเฟิงมีวิชาความสามารถติดตัวแล้ว ขอแค่ตามติดเขาไว้ วันหน้าต้องมีชีวิตสุขสบายแน่ ฉันจะทำตัวเหมือนเมื่อก่อนที่เอะอะก็ทุบตีตบด่าไม่ได้แล้ว! ใจเย็น! สงบสติอารมณ์! ฉันจะไม่อยากเป็นยัยป้าขี้วีน! ฉันจะเป็นภรรยาและแม่ศรีเรือนที่ดี! เลี่ยวกุ้ยฟางพยายามปลดปลงในใจ แต่ยิ่งข่มอารมณ์ ไฟโทสะก็ยิ่งพุ่งปรี๊ด โดยเฉพาะตอนที่หลี่ชิงเฟิงเสริมทัพมาอีกประโยค: "พี่ใหญ่ยังเกือบจะขับชนหมาชาวบ้านเขาด้วยนะ”