บทที่ 2300 สัญลักษณ์แห่งความหรูหรา

หลี่ชิงเฟิงมองดูบรรดาคนเฒ่าคนแก่หยิบใบซวนหมัวขึ้นมาลูบคลำพลิกไปพลิกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"เอาล่ะครับ เลิกดูได้แล้ว รีบไปช่วยผมเด็ดผักโขมป่ามาเยอะๆ ดีกว่าครับ"

"วันนี้ตอนกลางวันผมจะได้ไม่ต้องซื้อผัก ซื้อแต่เนื้ออย่างเดียวก็พอ"

พอคนเฒ่าคนแก่ได้ยินแบบนี้ก็ถึงกับบางอ้อ