บทที่ 239 ลูบขนเสือลายเมฆ

จื่ออวี๋นั่งอยู่บนกระสอบปุ๋ย พับเอวและขาจนแทบจะชิดติดกันอยู่แล้ว แต่ก็ยังคว้าเกาลัดลูกนั้นไม่ถึง

แง! ปากเล็กๆ เพิ่งจะอ้าออก เตรียมตัวจะร้องไห้จ้า แต่กลับไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมา เธอแค่ยืดตัวขึ้นตรง อ้าปากเล็กๆ ที่มีน้ำลายใสแจ๋วคาอยู่ จ้องมองพุ่มไม้ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

ในพุ่มไม้มีเงาที่คุ้นตามากๆ เงาหนึ่ง ในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังอ้าปากจะร้องไห้ เงานั้นก็พุ่งพรวดออกมา แล้วมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอในชั่วพริบตา

ทีแรกเธอสะดุ้งตกใจ ร่างเล็กๆ สั่นเทิ้มไปทั้งตัว จากนั้นก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าเสือลายเมฆที่พุ่งเข้ามาแล้วเบรกตัวโก่งอยู่ตรงหน้า

ในปากของเสือลายเมฆคาบของบางอย่างเอาไว้ มันพุ่งเข้ามาหาจื่ออวี๋อย่างรวดเร็ว และหยุดยืนอย่างมั่นคงในระยะที่หัวของมันห่างจากจื่ออวี๋ไม่ถึงสิบเซนติเมตร