บทที่ 240 หอบไก่ป่ามาให้จากพันลี้

ดังนั้นเมื่อพบหลี่ชิงเฟิงอีกครั้ง เสือลายเมฆจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย มันถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ เอียงคอจ้องมองหลี่ชิงเฟิง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ส่วนหลี่ชิงเฟิงก็ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว การเคลื่อนไหวเชื่องช้าและแผ่วเบา ด้วยเกรงว่าจะไปยั่วโทสะเสือลายเมฆเข้า

ทั้งสองฝ่ายต่างมีเรื่องราวในใจ ฝ่ายหนึ่งก้าวรุก ฝ่ายหนึ่งก้าวถอย

จนกระทั่งเสือลายเมฆถอยร่นจนไม่มีที่ให้ถอย หากถอยอีกนิดก็จะต้องเหยียบโดนเด็กน้อย มันจึงกระดิกหู หันหลังแล้ววิ่งหนีไป

ในขณะเดียวกัน หลี่ชิงเฟิงก็พุ่งพรวดเข้ามา รวบตัวเด็กทั้งสองคนบนพื้นขึ้นมาอุ้มไว้