บทที่ 247 ผีตายอดตายอยากเข้าสิง

หลี่ชิงเฟิงถึงเพิ่งเข้าใจความหมายของจิ้งจอกเฒ่าอวี๋เฉิงหลง ที่แท้เขาก็อยากให้หลี่ชิงเฟิงคุ้มครองหลานชายของเขาให้ปลอดภัยไปตลอดชีวิตนี่เอง หลี่ชิงเฟิงยิ้มอย่างจนใจ "ผู้อำนวยการอวี๋นะผู้อำนวยการอวี๋ ผมเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่าคุณเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าจิ้งจอกซะอีก"

"ฮ่าๆๆ จิ้งจอกอะไรกัน อยู่ต่อหน้าอาจารย์หลี่ก็เป็นได้แค่กระต่ายขาวตัวน้อยเท่านั้นแหละครับ" อวี๋เฉิงหลงหัวเราะร่าพลางดึงหลี่ชิงเฟิงเดินไปที่โต๊ะหิน

ช่วงที่ผ่านมาเขาได้ศึกษาเรื่องราวของหลี่ชิงเฟิงมาบ้าง หลี่ชิงเฟิงคนนี้มีความสามารถที่ไม่ธรรมดา ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตคนได้ด้วยมือเปล่า แต่ยังสามารถกระทืบเท้าทีเดียวทำเอาห้องสอบสวนในสถานีตำรวจเกิดแผ่นดินไหวระดับห้าริกเตอร์ย่อมๆ ได้เลย! พละกำลังมหาศาลมาก! หากได้รับการคุ้มครองดูแลจากเขา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องร่ำรวยล้นฟ้า ขอแค่ชีวิตราบรื่นปลอดภัยไปตลอดก็ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน ตอนนี้ครอบครัวของพวกเขามีทั้งอำนาจมีทั้งเงินทอง หากได้คนอย่างหลี่ชิงเฟิงมาคอยดูแลอีก ก็แทบจะไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว ดังนั้นการโขกศีรษะครั้งนี้จึงถือว่าคุ้มค่า

หูจงซิ่นกับตำรวจหนุ่มหลายคนยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกอยู่ด้านข้าง นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ผู้อำนวยการอวี๋ให้ลูกชายโขกศีรษะให้หลี่ชิงเฟิง? โขกศีรษะไม่สำเร็จก็ให้ลูกสะใภ้อุ้มหลานมาโขกแทน? แม่งเอ๊ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? หลี่ชิงเฟิงคนนี้ไม่ใช่ครัวเรือนที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้านหรอกเหรอ? เรื่องกินของป่าก็พอจะเข้าใจได้ว่าเขาจับมาแล้วขายไม่ออก เลยต้องกินเอง! แต่ครอบครัวของอวี๋เฉิงหลงนี่มันยังไงกัน? ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความงุนงงสับสน

หลี่ชิงเฟิงเชิญชวนให้ทุกคนนั่งลง จากนั้นก็เริ่มลงมือทำมื้อเที่ยง อวี๋เฉิงหลงคอยเป็นลูกมือให้เขา แถมยังตะโกนสั่งลูกชายตัวเองให้ช่วยก่อไฟทำฟืน คราวนี้หูจงซิ่นและพวกก็เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว แม่งเอ๊ย ผู้อำนวยการอวี๋ยังลงมือเองเลย พวกแกยังมีหน้ามานั่งรอกินอยู่อีกเหรอ? หลายคนรีบลุกขึ้นมาช่วยงานกันยกใหญ่ คนหนึ่งเชือดไก่ คนหนึ่งขอดเกล็ดปลา คนหนึ่งถลกหนัง บรรยากาศคึกคักสนุกสนานเป็นอย่างยิ่ง