บทที่ 248 วางขายในซูเปอร์มาร์เก็ต

หูจงซิ่นและคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันไปมา พลางคิดในใจ

'หึหึ ผู้อำนวยการอวี๋คนนี้ดูเหมือนไม่ค่อยได้เปิดหูเปิดตาสินะ ก็แค่กับข้าวบ้านป่าเมืองเถื่อนไม่กี่อย่างเองไม่ใช่เหรอ? ถึงกับต้องตื่นเต้นขนาดนี้เลย? ยังมีหน้ามาอ้างว่าชิมกับข้าวทดสอบรสชาติอีก ตลกชะมัด ต่อให้ยกให้แกกินคนเดียวหมดก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกน่า'

ต่างคนต่างนึกขำในใจพลางหยิบตะเกียบคีบกับข้าว

กับข้าวอย่างแรกที่หูจงซิ่นคีบคือปลาป่าทอดหอมๆ ที่อยู่ใกล้เขาที่สุด ปลาป่าตัวเล็กๆ แบบนี้ในพื้นที่มีเยอะจนแทบจะเดินเตะอยู่แล้ว ปกติวันหยุดถ้าไม่มีอะไรทำ เขาก็มักจะไปตกปลา ปลาที่ตกกลับมาเอาไปทอดน้ำมันนิดหน่อยก็หอมอร่อยดี ปลาป่าของหลี่ชิงเฟิงถึงจะดูสดใหม่กว่าปลาที่เขาตกมาได้นิดหน่อย แต่รสสัมผัสก็น่าจะคล้ายๆ กันนั่นแหละ

หูจงซิ่นไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก โยนปลาเข้าปากไปอย่างลวกๆ ตำรวจหนุ่มคนอื่นๆ ก็มีความคิดคล้ายๆ กัน ยังไงเสียเมืองเล็กๆ แห่งนี้ถึงของอย่างอื่นจะมีไม่มาก แต่พวกของป่าก็มีให้เห็นเกลื่อนกลาด