บทที่ 252 คนฉลาดเป็นกรด

พวกคนตระกูลเลี่ยวรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย มองดูหลี่ฟู่อันที่กำลังสวาปามอย่างเอร็ดอร่อยด้วยสีหน้าเขียวปัด หายใจฟึดฟัดฮึดฮัด

"หลี่ชิงเหอคนนี้มันยังไงกัน? พวกเรายังไม่ได้ขึ้นโต๊ะกินข้าวเลยนะ ถึงกับปล่อยให้อาสี่ของเขากินก่อน เขากำลังบ้าไปแล้วเหรอ?" พี่ใหญ่ของเลี่ยวกุ้ยฟางอดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมา

พี่สะใภ้ใหญ่รีบดึงแขนเขาไว้ กระซิบเสียงเบา "กินก่อนกินหลังมันสำคัญตรงไหน? หรือว่าคุณยังอดอยากขาดแคลนของกินแค่นี้เหรอ? ขอแค่เดี๋ยวตอนกลับ ให้หลี่ชิงเหอเอาถ่านให้เพิ่มสักสองกระสอบก็พอแล้ว อย่างอื่นจะไปสนทำไม?"

"ใช่ๆๆ พี่สะใภ้ใหญ่พูดถูกแล้ว" คนอื่นๆ เอ่ยสนับสนุน "จะกินก่อนกินหลังก็ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่ตอนกลับอย่าให้พวกเรากลับมือเปล่าก็พอ"

หลายคนต่างเก็บซ่อนความคิดเช่นนี้ไว้ในใจ ทำได้เพียงอดกลั้นความไม่พอใจอย่างรุนแรง มองดูหลี่ฟู่อันผู้กำลังได้ใจคีบกับข้าวเต็มโต๊ะเข้าปากคำแล้วคำเล่าจนครบทุกจาน ที่น่าโมโหที่สุดก็คือ ไอ้แก่หลี่ฟู่อันนี่ไม่เพียงแต่กิน แต่ยังชอบเอาตะเกียบเขี่ยหาของกินในจานไปมาตลอดเวลา