บทที่ 258 สวีเหล่าต้า

ยังไงเสีย นี่ก็เป็นเรื่องภายในครอบครัวของคนอื่น แถมอีกฝ่ายยังพาคนมาไม่น้อย ยี่สิบกว่าคนล้วนเป็นผู้ชายฉกรรจ์ทั้งสิ้น ในจำนวนนั้นยังมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำอยู่ไม่น้อย สองพี่น้องตระกูลเหมายังคงแนบหน้าผากติดพื้นปูน เหลือบสายตามองไปด้านข้าง เพื่อส่งซิกแลกเปลี่ยนสายตากัน เหมาเหล่าเอ้อร์เริ่มจะทนไม่ไหว อยากจะลุกขึ้นมาเอง แต่ความหมายของเหมาเหล่าต้าคือ อดทนได้ก็ต้องอดทน พอนึกถึงคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้ เหมาเหวินหัวก็ทำได้เพียงเก็บความคุกรุ่นไว้ในใจ หน้าผากจรดพื้นนิ่งขึงไม่ขยับเขยื้อน ตอนนั้นเอง ปู่รองเหมาก็เดินจ้ำอ้าวเข้ามา จับมือลุงใหญ่อย่างกระตือรือร้น

"สวีเหล่าต้า ในที่สุดนายก็มา รีบเข้ามาสิ ทุกคนรอนายอยู่เลย โอ๊ะ เด็กๆ ยังคุกเข่ากันอยู่เลย ให้พวกเขาลุกขึ้นก่อนเถอะ แล้วค่อยเข้าไปจุดธูปให้ซานเม่ยพร้อมกัน"

"หึ!" สวีเหล่าต้าสะบัดมือปู่รองเหมาออกอย่างแรง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันยังไม่อนุญาต พวกมันจะลุกขึ้นมาได้ยังไง?"

ปู่รองเหมายิ้มเจื่อนๆ "ตามหลักแล้วมันก็ไม่ได้หรอก แต่ยังไงวันนี้ก็ไม่เหมือนวันก่อนๆ ที่นี่มีแขกเหรื่อมองอยู่ตั้งเยอะ ให้เด็กๆ ลุกขึ้นก่อนเถอะ จะได้ไม่เป็นที่ครหาของคนอื่น นายว่าจริงไหมล่ะ?"

"หึ ตอนนี้เพิ่งจะมารู้จักกลัวงั้นเรอะ?" สวีเหล่าต้ายกมือขึ้นกอดอก เอ่ยด้วยใบหน้าหยิ่งยโส "ตอนที่พวกแกไม่ยอมกตัญญูเลี้ยงดูซานเม่ยน้องสาวฉันให้ดี ทำไมถึงไม่กลัวเป็นที่ครหาบ้างล่ะ?"