บทที่ 277 นิ้วทองคำของจื่ออวี๋

ในขณะที่เขาคิดว่าเสือลายเมฆอาจจะโกรธจนลืมตัว แต่นึกไม่ถึงว่า เสือลายเมฆตัวนั้นกลับกลิ้งตัวไปกับพื้นเพื่อปรับเปลี่ยนตำแหน่งเสียอย่างนั้น

หัวของมันยังคงอยู่ตรงหน้าจื่ออวี๋ แต่แผ่นหลังกลับขยับเข้าไปใกล้จื่อเหิง ถึงขั้นเอาหางนุ่มฟูวางแหมะลงบนหัวเข่าของจื่อเหิงเลยทีเดียว

จื่อเหิงเห็นดังนั้น ก็เปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะ รีบยื่นมือออกไปลูบคลำทันที

สองพี่น้องลูบขนกันอย่างสนุกสนาน ไม่เหลือเค้าความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะจื่อเหิงที่มีความเปลี่ยนแปลงมากที่สุด ตอนแรกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อเสือลายเมฆ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็กลายเป็นความระมัดระวังตัว จนมาถึงตอนนี้ หลังจากได้สัมผัสใกล้ชิดกับเสือลายเมฆ ใบหน้าเล็กๆ ของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ลูบขนเสือลายเมฆไปพลาง หัวเราะอย่างมีความสุขไปพลาง