บทที่ 278 กำไรสิบหยวน

ทางฝั่งนี้ เสือลายเมฆดูแลเด็กสองคนอย่างสุดความสามารถ และยังใส่ใจในทุกรายละเอียด ไม่เพียงแต่ทำให้เด็กๆ ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แต่ยังทำให้พวกเขามีความสุขเบิกบานใจอีกด้วย

ส่วนหลี่ชิงเฟิงที่อยู่ทางฝั่งโน้น เมื่อเห็นดังนั้น ก็วางใจขุดหน่อไม้ฤดูหนาวต่อไปอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน หลี่ชิงเฟิงก็วางจอบลง แล้วเดินมาทางที่เด็กๆ อยู่

เสือลายเมฆที่เดิมทีกำลังกระโจนจับแมลงอยู่ พอได้ยินเสียง ก็กระดิกหู แล้ววิ่งหนีไปทันทีโดยไม่ลังเลหรือหยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย หลี่ชิงเฟิงตั้งใจจะร้องเรียกมันไว้ แต่ความเร็วของมันนั้นไวมาก พอเขาเดินมาถึง เสือลายเมฆก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว คาดว่าคงเป็นเพราะท่าทีที่แข็งกร้าวเกินไปของเขาก่อนหน้านี้ ทำให้เสือลายเมฆเกิดความหวาดระแวงกระมัง

จื่อเหิงวิ่งดีใจเข้ามา จับมือพ่อไว้แน่นพลางร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น "พ่อครับ พ่อครับ เมื่อกี้มีแมวตัวเบ้อเริ่มเทิ่มมาเล่นกับพวกเราด้วยครับ"

เขายังไม่รู้ว่า สิ่งที่เรียกว่าแมวนั้น แท้จริงแล้วคือเสือดาว และยังเป็นเสือลายเมฆที่หายากมากๆ อีกด้วย หลี่ชิงเฟิงกลัวว่าเขาจะเอาไปพูดเรื่อยเปื่อย จึงไม่ได้บอกความจริงกับเขา เพียงแต่ยิ้มแล้วเอ่ยถาม "งั้นเหรอ? ตัวใหญ่แค่ไหนล่ะลูก?"