บทที่ 293 ครอบครัวนี้มีมนตร์ขลัง

ถังไจ๋หมินได้ยินดังนั้น ก็ลังเลอยู่นาน ป่าไผ่แห่งนั้นอยู่ห่างจากหมู่บ้านมาก แค่เดินไปถึงที่นั่นก็แทบจะเอาชีวิตรอดไม่หวาดไม่ไหวแล้ว เดิมทีเขาก็เป็นคนเกียจคร้านอยู่แล้ว ไม่ได้อยากจะไปทนทุกข์ทรมานรับกรรมแบบนี้เลยสักนิด แต่ว่า เขาก็ยิ่งไม่อยากถูกคนอื่นหลอกเอาได้ หลังจากชั่งน้ำหนักดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็พยักหน้าเอ่ยว่า "ตกลง งั้นก็เอาตามนี้ พรุ่งนี้เช้าฉันจะเข้าป่าไปกับแก!"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เวลาหกโมงเช้า ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง หลี่ชิงเฟิงก็โทรศัพท์มาหาถังไจ๋หมิน ถังไจ๋หมินในเวลานี้ยังคงนอนขดตัวหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มที่ลมหนาวพัดลอดเข้ามาได้ จู่ๆ ก็ถูกปลุกให้ตื่น นึกอยากจะด่าคน แต่พอเห็นว่าเป็นสายของหลี่ชิงเฟิง เมื่อนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องเมื่อวาน จึงได้แต่ฝืนทนความง่วงงุนลุกขึ้นจากเตียง

"ไจ๋หมิน ทำไม...ทำไมหลานตื่นแล้วล่ะ?" หวังจวี๋เฟินประหลาดใจยิ่งนัก หลานชายคนนี้ตั้งแต่แม่ของเขาแต่งงานใหม่ ก็กลายเป็นคนเกียจคร้านเป็นอย่างมาก ทุกวันต้องรอให้แดดแยงก้นถึงจะยอมลุกจากเตียง วันนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง? นอกเหนือจากความประหลาดใจ หวังจวี๋เฟินก็ยังรู้สึกตื้นตันใจอยู่บ้าง นึกว่าหลานชายจะเปลี่ยนนิสัยขนานใหญ่ และตั้งใจใช้ชีวิตให้ดีแล้ว หากเป็นเช่นนั้น เมื่อเธอสิ้นบุญไป ก็จะไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องเป็นห่วงอยู่เบื้องหลังอีก

แต่นึกไม่ถึงว่า ถังไจ๋หมินกลับเอ่ยว่า "โธ่เอ๊ย ฉันก็ไม่ได้อยากจะตื่นเช้าขนาดนี้หรอก เมื่อคืนหลี่ชิงเฟิงบอกว่าจะพาฉันไปดูป่าไผ่ของบ้านเรา ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตา จะยอมให้มันมาหลอกฉันไม่ได้!"

พูดจบ ก็รีบไปกินข้าว หยิบมีดตัดฟืนกับจอบ แล้วเดินมุ่งหน้าไปที่บ้านของหลี่ชิงเฟิง