บทที่ 294 คำเชิญของหลูชิ่งหลิน

หลี่ชิงเฟิงเกลี้ยกล่อมว่า "จะไม่มีเรี่ยวแรงได้ยังไงล่ะ? พี่ดูย่าของพี่สิ อายุตั้งขนาดนี้แล้ว ยังไปทำงานในไร่นาทุกวัน พี่ไม่สงสารแกบ้างเหรอ?"

"ไม่อยากหาเงินมาซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้าให้แกสักสองชุดเหรอ? ย่าของพี่น่าจะอายุเกือบเก้าสิบแล้วมั้ง"

ถังไจ๋หมินขมวดคิ้ว มองดูเงาร่างที่ส่ายไหวในป่าไผ่ และจุดแสงที่สาดส่องลงมาจากช่องว่างระหว่างใบไผ่ แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย

"ไม่ใช่ว่าฉันไม่สงสารย่านะ แต่ฉันรู้สึกว่ามันไม่จำเป็น ครอบครัวเราเป็นครอบครัวยากจน เดือนนึงก็ได้เงินตั้งหลายร้อยหยวน ไม่ต้องทำงานก็มีกิน จะไปสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงทำไม"

รัฐบาลจะโอนเงินให้ครอบครัวยากจนทุกเดือน น้อยหน่อยก็หลายร้อย มากหน่อยก็หลายพันหยวน