บทที่ 295 คืนเงินห้าหมื่น

เขาส่ายหน้า แล้วก้มมองลงไปด้านล่าง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงเลยว่าแปลงผักของบ้านหลูชิ่งหลินจะล้อมรั้วหินเอาไว้ ขาของหลูชิ่งหลินยังไม่หายดี ดังนั้นรั้วหินนี่ก็ต้องเป็นฝีมือของเสี่ยวเยว่อย่างแน่นอน

ตอนที่ช่วยเสี่ยวเยว่เก็บหินเมื่อคราวก่อน เขายังคิดว่ากว่ารั้วแปลงผักบ้านเธอจะสร้างเสร็จก็คงต้องรอปีหน้า นึกไม่ถึงเลยว่าจะสร้างเสร็จเร็วขนาดนี้ เสี่ยวเยว่เด็กคนนี้ เป็นผู้หญิงที่ดีจริงๆ! น่าเสียดายที่ต้องมาเกิดในครอบครัวแบบนี้ เขาทอดถอนใจออกมาสองเสียง แล้วรีบเดินไปที่บ้านของหลูชิ่งหลิน

ผลปรากฏว่า พอเดินมาถึงลานหลังบ้าน ก็เห็นหลูชิ่งหลินนอนแผ่หราอยู่บนพื้น ไม้เท้ากระเด็นไปไกลลิบ หลี่ชิงเฟิงตกใจมาก

"คุณอาชิ่งหลิน เป็นอะไรไหมครับ!" พูดพลาง ก็รีบเข้าไปประคองหลูชิ่งหลินขึ้นมา

บนตัวของหลูชิ่งหลินเต็มไปด้วยขี้ไก่ สกปรกมอมแมม กลิ่นเหม็นโฉ่ ต่อให้เป็นหลี่ชิงเฟิงที่ผ่านลมผ่านฝนมาอย่างโชกโชน ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเกือบอาเจียนออกมา หลูชิ่งหลินรู้สึกกระดากอายอย่างมาก รีบอธิบายว่า