บทที่ 349 หินราคาสองแสน

สือเหล่ยไม่ใช่พวกวัยรุ่นเลือดร้อน แต่ก็รู้สึกโกรธแค้น!

ตอนนี้พอเห็นหยางเทียนเซี่ยวคนที่มักจะมาหาเรื่องที่โรงงานหินบ่อยที่สุดกลับมาอีกครั้ง ในใจก็แทบจะคาดเดาเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นได้แล้ว

แต่เขาก็ยังคงกัดฟันพูดออกไปว่า "แกบอกว่าเป็นของหมู่บ้านหยางเจียของพวกแก ก็ต้องเป็นของหมู่บ้านหยางเจียของพวกแกงั้นเหรอ?"

"มีคนลากหินมาขายให้ฉัน ฉันมีหน้าที่แค่รับซื้อหิน เรื่องอื่นไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน"

"ถ้าพวกแกอยากจะหาเรื่อง ก็ไปตามหาคนที่ขายหินสิ"