บทที่ 350 เอาไข่ไปกระทบหิน

"แกจะพูดยังไงก็ช่าง" หยางเทียนเซี่ยวแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "ยังไงฉันก็พูดชัดเจนแล้ว ถ้าแกทำไม่ได้สักอย่าง ก็อย่ามาโทษที่พี่น้องยี่สิบสามสิบคนของฉันทำตัวหยาบคายก็แล้วกัน"

"แกบ้าไปแล้วเหรอ" หลี่ชิงเฟิงอุ้มจื่ออวี๋ก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว เอาตัวบังลือเหล่ยไว้ด้านหลัง "หินพังๆ ก้อนเดียวจะมากรรโชกทรัพย์คนอื่นตั้งหนึ่งแสนหยวน สมองแกมีน้ำเข้าหรือว่าโรคลมชักกำเริบกันแน่?"

"หึ หลี่ชิงเฟิง แกอย่ามาแส่หาเรื่องให้มันมากนัก ฉันจะบอกแกให้นะ คราวก่อนคนฉันน้อย แกถึงได้เปรียบ คราวนี้พี่น้องฉันหลายสิบคนอยู่ที่นี่ทั้งหมด ไม่มีทางปล่อยให้ไอ้เด็กอย่างแกได้เปรียบอีกแน่!"

หยางเทียนเซี่ยวเอ่ยข่มขู่ "ทางที่ดีแกไสหัวไปให้พ้นเลยนะ ไม่อย่างนั้นหมัดเท้าไม่มีตา ถ้าไปโดนลูกของแกเข้า ก็อย่ามาหาว่าพวกเราโหดเหี้ยมอำมหิตก็แล้วกัน!"

"ทำร้ายลูกฉันงั้นเหรอ?" หลี่ชิงเฟิงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "หึ หยางเตียนเฟิง แกจำได้ไหมว่าคนที่พูดคำนี้คราวก่อนมีจุดจบยังไง?" (หมายเหตุ: เตียนเฟิง พ้องเสียงกับคำว่าโรคลมบ้าหมู/ลมชักกำเริบ)