บทที่ 386 ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์

จื่อเหิงเขย่งปลายเท้า มองดูน้องสาวที่กำลังสวาปามอย่างเอร็ดอร่อย ก็ร้อนรนขึ้นมา "พ่อครับ ผมจะกิน!"

"งั้นลูกก็กินสิ!" หลี่ชิงเฟิงเอ่ยอย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย จากนั้นตัวเองก็ลองชิมไปหนึ่งลูก ต้องยอมรับเลยว่าผลไม้ป่าพวกนี้มันอร่อยจริงๆ

จื่อเหิงเห็นพ่อกิน ก็ยิ่งร้อนรน มือที่กำลูกพลับชูขึ้นสูง ร้องตะโกนว่า "งั้นพ่อก็ล้างให้ผมสิ!"

หลี่ชิงเฟิงพูดไม่ออก ที่แท้ไอ้หนูนี่ที่ไม่ยอมกินสักทีก็เป็นเพราะลูกพลับยังไม่ได้ล้างนี่เอง คิดดูแล้วก็จริง เมื่อก่อนตอนอยู่ที่บ้าน ไม่ว่าเขาจะกินผลไม้อะไร ตัวเองก็มักจะบังคับให้เขาล้างให้สะอาดก่อนถึงจะยอมให้กิน คราวก่อนที่กินลูกพลับก็เหมือนกัน ตอนนี้จู่ๆ ก็เอาให้เขาโดยไม่ได้ล้าง เขากลับไม่กล้ากินเสียแล้ว

หลี่ชิงเฟิงจึงทำได้เพียงเอ่ยกับเขาอย่างใจเย็นอีกครั้งว่า "จื่อเหิง กินได้ลูก เมื่อกี้พ่อเอาเสื้อเช็ดให้สะอาดแล้ว ไม่ต้องกลัว กินได้เลย"