บทที่ 387 ชุดเมด

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" เจี่ยงตงไหลพยักหน้า เอ่ยชมเชย "คิดไม่ถึงเลยว่านายจะรู้เรื่องพวกนี้ด้วย"

"แฮะๆ ตอนเด็กๆ ที่บ้านยากจนน่ะครับ ก็เลยต้องอาศัยของป่าบนเขามาจุนเจือครอบครัว" ตอนนี้หม่าสือฟู่ดูเหมือนคนซื่อสัตย์สุจริตคนหนึ่งเลยทีเดียว

เติ้งเจี๋ยไฉเดินเข้ามา ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง "ที่นายพูดมามันถูกต้องเสมอไปหรือไง? ไม่ยอมให้หลี่ชิงเฟิงเขามีความสามารถบ้างเลยเหรอ?"

"เชฟเติ้ง ผมจะบอกคุณให้นะ" หม่าสือฟู่ยืดหลังตรง ปรายตาเย็นชามองเติ้งเจี๋ยไฉเช่นกัน แล้วเอ่ยว่า "การจับกบภูเขา มันต้องอาศัยโชค ไม่ค่อยเกี่ยวอะไรกับฝีมือหรอก ต่อให้หลี่ชิงเฟิงจะมีฝีมือเก่งกาจแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะจับกบภูเขาได้ในหน้าหนาวเหน็บแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกบภูเขาที่หนักเกินสามจินขึ้นไปเลย!"

"หึหึ นายมั่นใจขนาดนั้นเชียว?" เติ้งเจี๋ยไฉเริ่มคึกขึ้นมา "ถ้างั้นนายอยากจะมาร่วมวงพนันกับพวกเราไหมล่ะ?"