บทที่ 394 หนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้า

ตำรวจดูคลิปวิดีโอจนจบ หันกลับไปมองพวกนักเลงที่กำลังร้องโอดครวญ แล้วเอ่ยอย่างอารมณ์เสียว่า "พวกนายยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

พูดจบ เขาก็หัวเราะออกมาเอง นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอพวกโง่เง่าขนาดนี้! พาพวกมารุมกระทืบคนอื่น แต่กลับถูกเขาอัดกลับซะเอง ถูกอัดกลับก็ช่างเถอะ แต่ไอ้พวกเวรนี่ดันเป็นฝ่ายโทรแจ้งตำรวจเองเนี่ยนะ! บ้าไปแล้ว! แม่งบ้าบอคอแตกจริงๆ!

ถ้าไม่ได้เห็นว่าคนพวกนี้ยังพูดจารู้เรื่อง ตำรวจคงแทบจะสงสัยแล้วว่าพวกมันหนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้าหรือเปล่า

"คุณตำรวจ พวกเราถูกตีจนมีสภาพแบบนี้ คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรานะ!" ชายรอยสักเสือโคร่งร้องไห้ฟูมฟายน้ำมูกน้ำตาไหล

เพราะไม่สามารถหักขาหลี่ชิงเฟิงได้ เงินทางฝั่งนั้นก็เลยได้มาแค่ค่ามัดจำ เงินมัดจำแค่ไม่กี่พันหยวนนั่น ไม่พอจ่ายค่าหมอให้คนพวกนี้ด้วยซ้ำ ดังนั้นถึงได้คิดจะแว้งกัดกลับ อย่างน้อยก็จะได้เรียกค่ารักษาพยาบาลอะไรเทือกนั้นได้บ้าง แต่ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าไอ้พวกเจ้าเล่ห์นี่มันจะบันทึกวิดีโอเอาไว้! ฮือๆๆ เกินไปแล้ว! ทำเกินไปแล้ว! สมัยนี้การจะเป็นคนเลวมันช่างยากเย็นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?