บทที่ 396 ขอแค่มีข้าวกินก็พอ

หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก"

"งั้นพวกเราออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ เดี๋ยวผมเลี้ยงสุกี้หม้อไฟพี่ที่ตัวอำเภอ พี่ว่าไง?" ฉู่จี๋จี๋คำนวณในใจอย่างรวดเร็ว

ในมือถือของเขายังมีเงินอยู่อีกพันกว่าหยวน เลี้ยงสุกี้หม้อไฟพี่เฟิงสักมื้อก็คงไม่หมดเงินไปเท่าไหร่หรอก

อย่างมากก็คงสักสามห้าร้อยหยวน

ถ้างั้นก็ยังเหลือเงินอีกอย่างน้อยห้าร้อยหยวน