บทที่ 402 ทำไมพ่อถึงไม่รอผม

จื่อเหิงตั้งสติได้ ก็ร้อนรนขึ้นมา ชูมือทั้งสองข้างขึ้นกระโดดเหยงๆ ร้องตะโกนว่า "พ่อครับ รอผมด้วย! รอผมด้วย!"

"เร็วเข้า!" หลี่ชิงเฟิงที่อยู่ด้านหน้าไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง

เมื่อเห็นว่าพ่อเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จื่อเหิงก็ทำได้เพียงร้องไห้ไปพลางวิ่งไปข้างหน้าไปพลาง

ถึงแม้เขาจะมีความสามารถในการมองเห็นตอนกลางคืน แต่การมองเห็นตอนกลางคืนก็คือการมองเห็นตอนกลางคืนอยู่วันยังค่ำ

สิ่งที่มองเห็นในตอนกลางคืนกับตอนกลางวันก็ยังคงมีความแตกต่างกันอยู่ดี