บทที่ 403 เสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จะบอกว่าฉู่จี๋จี๋ไม่ตกใจก็คงไม่ได้ ต้องรู้ก่อนนะว่า ของป่าและกบภูเขาเต็มคันรถนี้รวมกันแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ต้องหมื่นกว่าหยวน แต่พี่เฟิงไม่เพียงแต่มอบของป่าพวกนี้ให้เขาจัดการเท่านั้น แถมยังให้เขาเป็นคนเก็บเงินอีกด้วย ความรู้สึกประหลาดบางอย่างพลันปะทุขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ฉู่จี๋จี๋มองหลี่ชิงเฟิงด้วยแววตามุ่งมั่น พยักหน้ารับ "ได้ครับพี่เฟิง งั้นผมไปส่งของก่อนนะครับ"

"ไปเถอะ ขับรถดีๆ ล่ะ" หลี่ชิงเฟิงกำชับ

"ครับ!" ฉู่จี๋จี๋ไม่พูดอะไรให้มากความ ขึ้นรถแล้วค่อยๆ ขับรถออกจากลานบ้านไป

หวงหยาจือมองดูสามีออกไปทำงาน ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ก่อนหน้านี้เมื่อวาน เธอยังต้องซุกหัวอยู่กับสามีในบ้านที่ได้ชื่อว่าเป็นบ้านของพี่ใหญ่ นอกจากจะถูกมองด้วยสายตาเย็นชาแล้ว ยังเหนื่อยเปล่าแถมไม่ได้ดีอีกต่างหาก ทั้งที่ทุกอย่างในบ้านเป็นเธอกับสามีที่คอยจัดการดูแล แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่ากินของบ้านพี่ใหญ่ อยู่บ้านพี่ใหญ่ ตอนนี้ดีแล้ว ย้ายออกมาจากบ้านที่สูบเลือดสูบเนื้อนั่น ไม่เพียงแต่ได้อยู่ในที่ที่กว้างขวางขึ้น แต่สภาพแวดล้อมก็ยังดีอีกด้วย เธอไม่ต้องคอยจัดการเรื่องชีวิตประจำวันของคนทั้งครอบครัวใหญ่ ไม่ต้องดูแลเด็กสามคน และยิ่งไม่ต้องคอยปรนนิบัติแม่สามีกับพี่สะใภ้ใหญ่อีกต่อไป เธอมีเวลาดูแลลูกและดูแลสามีมากขึ้น เธอสามารถทำความสะอาดบ้านเช่าหลังใหญ่ให้สะอาดสะอ้านได้