บทที่ 425 ฉันนี่เก่งจริงๆ เลยนะเนี่ย

"แม่ โทรมาทำไมดึกดื่นป่านนี้เนี่ย?" ฉู่จี๋จี๋เอ่ยถามอย่างอารมณ์เสีย

หญิงชราปลายสายร้องห่มร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก "จี๋จี๋ แกรีบกลับมาเถอะ แม่จะอยู่ไม่ไหวแล้วนะ"

"ตกลงมีเรื่องอะไร? มีอะไรก็รีบๆ พูดมา อย่ามัวแต่พล่ามไร้สาระ แม่ไม่นอน แต่ผมจะนอนนะ!" ฉู่จี๋จี๋แค่นเสียงฮึดฮัด

"ฮือๆๆ จี๋จี๋เอ๊ย แกรีบพาหยาจือกลับมาเถอะ ไม่อย่างนั้นแม่คงอยู่ไม่ไหวแล้วจริงๆ ตอนนี้งานบ้านทั้งหมดตกมาอยู่ที่แม่คนเดียว พี่สะใภ้ใหญ่ของแกเอาแต่กิน ไม่ยอมทำอะไรเลย แม่ทั้งต้องไปทำงานในนา แถมยังต้องกลับมาทำกับข้าวล้างจานอีก พี่สะใภ้ใหญ่ของแกวันๆ เอาแต่กอดโทรศัพท์มือถือ ฮือๆๆ ลูกเอ๊ย แกรีบกลับมาเถอะ แม่จะขาดใจตายอยู่แล้ว"

ฉู่จี๋จี๋ได้ยินคำร้องทุกข์ของแม่ ก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาบน