บทที่ 426 เคราะห์ร้าย

เสือลายเมฆหันหน้ามามองเขา ขยับหูไปมา แต่ไม่ได้ลุกขึ้น

จื่อเหิงเดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว หันกลับมามองอีกครั้ง เห็นเสือลายเมฆยังคงไม่ตามมา ก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย เอามือเท้าสะเอวแล้วร้องเรียก "พี่แมวใหญ่ เราไปจับไก่ป่ากันเถอะ!"

เสือลายเมฆจ้องมองจื่อเหิงอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังลังเล และราวกับกำลังพิจารณา

จากนั้นก็เบือนหน้าหนีไม่มองเขาอีก ราวกับรังเกียจเขาอยู่นิดๆ แล้วทอดสายตาอันอ่อนโยนไปยังหุบเขาเบื้องหน้า

จื่อเหิงเห็นว่าพี่แมวใหญ่ไม่มีทีท่าจะตามมา ก็ทำปากยื่นปากยาว เดินย้อนกลับมา "พี่ต้องไปจับไก่ป่ากับผมสิ!"