บทที่ 442 มีเสน่ห์อยู่บ้าง

ใบหน้าของเติ้งเจี๋ยไฉแข็งค้างไปและชะงักงัน

เขาพยักหน้ารับพร้อมกับประคองกล่องกระดาษที่อุ้มไว้ในอ้อมแขนมาตลอดด้วยสองมือแล้วเอ่ยว่า "เหล่าจิ่ว ท่านอาจารย์ชอบกล้วยไม้ นี่คือกล้วยไม้ที่ผมเอามาจากชนบทเป็นกล้วยไม้ป่าที่ลงจากเขา ลักษณะดีมาก รบกวนคุณช่วยมอบให้ท่านอาจารย์แทนผมหน่อยได้ไหม"

เหล่าจิ่วขมวดคิ้วไม่ยอมรับกล่องกระดาษมา เพียงแต่เอ่ยว่า "เฒ่าเติ้ง คุณคิดว่าขนาดหน้าคุณท่านอาจารย์ยังไม่อยากจะมองแล้วท่านจะยอมรับของจากคุณอีกเหรอ"

"คุณรีบกลับไปเถอะอย่ามายืนอยู่ตรงนี้เลย อากาศหนาวเหน็บปานนี้ถ้าคุณมาหนาวตายอยู่ที่นี่มันจะไม่เป็นลางร้ายเอาหรือไง"

คำพูดของเหล่าจิ่วทำเอาสีหน้าของเติ้งเจี๋ยไฉเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดงพูดอะไรไม่ออกอีก