บทที่ 443 ซ้ำรอยเดิม

อวี๋เซวียนเซวียนลุกขึ้นตามแล้ววิ่งตามหลี่ชิงเฟิงออกไปที่ลานบ้านพลางบ่นพึมพำว่า "พี่อยากให้ฉันกลับขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

"ก็ใช่น่ะสิ เดี๋ยวตอนกลางคืนผมต้องเข้าป่าไปจับกบภูเขาอีก ทิ้งผู้หญิงอย่างคุณไว้ในป่าคนเดียวผมไม่วางใจหรอก คุณกลับไปเถอะครับ"

พอได้ยินคำพูดนี้ บนใบหน้าของอวี๋เซวียนเซวียนก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นอีกครั้ง "งั้นก็ได้ค่ะ"

จื่อเหิงกำลังเล่นอยู่กับเจ้าไก่ใหญ่ เขาจับปีกของเจ้าไก่ใหญ่บังคับให้มันบิน ที่ขาของเจ้าไก่ใหญ่มีเชือกผูกเอาไว้ส่วนปลายเชือกอีกด้านหนึ่งผูกติดอยู่กับเสาของกระท่อมฟาง จื่อเหิงอยากให้เจ้าไก่ใหญ่บิน เจ้าไก่ใหญ่ไม่ยอมบิน จื่อเหิงก็เลยโยนเจ้าไก่ใหญ่ทิ้งไปเอามือเท้าสะเอวด้วยความโมโห "ฮึ ผมไม่เล่นกับแกแล้ว"

เจ้าไก่ใหญ่ส่ายก้นที่ถูกถอนขนจนเกลี้ยงไปมาเดินเตาะแตะกลับไปที่มุมกำแพงกระท่อมฟางอย่างรวดเร็วแล้วหมอบลงในรังของตัวเองอย่างสบายใจเฉิบ อวี๋เซวียนเซวียนเดินเข้ามาดึงตัวจื่อเหิงไปปลอบใจ "จื่อเหิง คุณน้าเล่นเป็นเพื่อนหนูดีไหมจ๊ะ"