บทที่ 445 สหายเต๋าม้วยมรณาข้ายังคงอยู่

เกาอวิ๋นไห่เอ่ยว่า "ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็คุยเรื่องสำคัญกันเลยดีกว่า อาจารย์หลี่ ผมแค่อยากจะพูดคำว่าขอบคุณน่ะครับ เรื่องของน้องสาวกับหลานชายผม ผมยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย ความจริงผมควรจะไปเยี่ยมเยียนคุณด้วยตัวเองถึงจะถูก แต่ผมเพิ่งจะรับช่วงต่อจากพ่อ ธุระก็เลยเยอะไปหน่อย จึงทำได้แค่กล่าวขอบคุณคุณทางโทรศัพท์แบบนี้น่ะครับ"

"ประธานเกาเกรงใจไปแล้วครับ คนที่ควรจะพูดคำว่าขอบคุณคือผมต่างหาก ถ้าไม่ได้คุณอนุญาต ผมก็คงไม่สามารถนำของป่ามากมายขนาดนี้ไปขายในซูเปอร์มาร์เก็ตเซิ่งอันได้หรอกครับ"

พอพูดถึงของป่า เกาอวิ๋นไห่ก็หัวเราะออกมาอีก "เฮ้อ อาจารย์หลี่ คุณอย่าพูดเรื่องนี้เลยครับ ซูเปอร์มาร์เก็ตของเราใหญ่โตขนาดนั้น ขายตั้งนานยังขายไม่หมด แต่คุณกลับขายหมดเกลี้ยงภายในวันเดียว น่าละอายใจจริงๆ ครับ!"

"ผมก็แค่โชคดีเท่านั้นเองครับ"

"อาจารย์หลี่ คุณอย่าถ่อมตัวไปเลยครับ ถ้าวันไหนคุณเข้ามาในตัวเมือง ต้องโทรหาผมให้ได้เลยนะครับ ต่อให้ผมจะยุ่งแค่ไหน ผมก็ต้องหาเวลาไปเจอคุณ เลี้ยงข้าวคุณสักมื้อให้ได้เลยครับ"