บทที่ 446 รู้ผิดรู้จักแก้ถือเป็นความดีอันประเสริฐ

พวกเขาสามารถไม่เห็นอวี๋เฉิงหลงอยู่ในสายตาสามารถไม่เห็นคนตระกูลเกาอยู่ในสายตา แต่กลับไม่สามารถไม่เห็นพวกเกาะติดหนึบที่คอยทำตามคำสั่งของหลี่ชิงเฟิงอย่างว่าง่ายเหล่านั้นอยู่ในสายตาได้ ดังคำกล่าวที่ว่าคนเดินเท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า หลี่ชิงเฟิงสามารถเรียกคนเดินเท้าเปล่าเหล่านั้นมาใช้งานได้มากมายขนาดนั้นก็ไม่สามารถดูถูกพลังของเขาได้แล้ว อีกอย่างตงเยี่ยนอย่างเธอก็ตกอยู่ในสภาพแบบนี้แล้วต่อให้ต้องขายหน้าแค่ไหนมันจะขายหน้าไปได้สักแค่ไหนกันเชียว ถึงยังไงใบหน้าก็ถูกหนูกัดกินไปหมดแล้วยังจะกลัวเสียหน้าอีกเหรอ ขอแค่ตระกูลตงไม่ล่มสลายขอแค่พี่ใหญ่ไม่ล้มลงเธอเชื่อว่าพี่ใหญ่ไม่มีทางใจร้ายไล่เธอไปจริงๆ หรอก ที่พี่ใหญ่พูดจาแบบนี้ในตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการบีบบังคับให้เธอกับผานเว่ยหมินยอมทำตามเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้งั้นก็ยอมทำตามความต้องการของพี่ใหญ่ไปก็แล้วกัน ตงเยี่ยนคิดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แต่ผานเว่ยหมินกลับไม่ได้คิดแบบนี้ ถึงยังไงเรื่องนี้มันก็ผ่านไปแล้วเป็นตงฉุนที่อวดฉลาดดึงดันจะหาเรื่องใส่ตัว ถ้าไม่ใช่เพราะตงฉุนแส่ไม่เข้าเรื่องหลี่ชิงเฟิงก็คงไม่มาคิดบัญชีย้อนหลัง แต่ถึงแม้ในใจเขาจะคิดแบบนี้แต่ปากกลับพูดออกไปไม่ได้ เขาทำได้เพียงเดินตามตงเยี่ยนหลบซ่อนตัวอยู่ภายใต้การคุ้มครองของตระกูลตงอย่างเงียบๆ โรงพยาบาลประชาชนหลังจากตกกลางคืนแล้วก็ยังคงมีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ในความเป็นจริงผู้คนที่เดินไปมาเหล่านั้นส่วนใหญ่ก็แค่มาหาที่จอดรถฟรีในโรงพยาบาลเท่านั้น ผู้ป่วยจริงๆ นั้นมีอยู่ไม่กี่คนหรอก โถงต้อนรับของโรงพยาบาลที่กว้างขวางและเพดานสูงนั้นว่างเปล่าแต่ฮีตเตอร์กลับเปิดไว้ซะเต็มพิกัด พนักงานเก็บเงินหลังกระจกทนความร้อนอบอ้าวไม่ไหวถอดทั้งเสื้อขนเป็ดและเสื้อสเวตเตอร์ออกเหลือเพียงเสื้อถักรัดรูปสวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวที่ไม่ได้ติดกระดุม เธอจดจ่ออยู่กับการจ้องมองโทรศัพท์มือถือจนกระทั่งมีคนตบกระจกถึงได้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา พอเห็นก็พบว่าไม่ใช่ผู้ป่วยแต่เป็นเพื่อนร่วมงาน

"ตงเยี่ยนมาแล้ว" ด้านนอกกระจกเพื่อนร่วมงานที่ทำงานในห้องจ่ายยาขยับเข้ามาใกล้หน้าต่างบานเล็กอย่างมีลับลมคมในเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ "ตงเยี่ยนกับสามีเธอมาแล้วกำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตูใหญ่ข้างนอกนู่นคนมุงดูกันเต็มเลย"

"จริงเหรอเนี่ย" พนักงานเก็บเงินไม่ค่อยอยากจะเชื่อ "เธอพูดเล่นหรือเปล่า"

"ฉันจะหลอกเธอไปทำไม" เภสัชกรขยิบตา "ถ้าไม่เชื่อเธอก็ออกมาดูสิ"

ตงเยี่ยนกับผานเว่ยหมินคุกเข่าอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลประชาชน สวมทั้งหมวกแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัย ที่หน้าอกแขวนป้ายกระดาษแผ่นหนึ่งบนนั้นเขียนข้อความเลี่ยงประเด็นหนักให้กลายเป็นเบาเกี่ยวกับเรื่องที่ตงเยี่ยนมีฝีมือทางการแพทย์ไม่เชี่ยวชาญพอจนเป็นเหตุให้เด็กทารกต้องถูกเจาะเลือดและเอกซเรย์ติดต่อกันถึงสามวัน ฝีมือทางการแพทย์ไม่เชี่ยวชาญพอนั้นเป็นเรื่องที่ให้อภัยกันได้ แถมเธอยังตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองอย่างลึกซึ้งแล้วด้วย เป็นการกล่าวคำขอโทษต่อผู้เสียหายอย่างจริงใจสุดๆ แถมยังใช้วิธีการคุกเข่าขอโทษริมถนนอีกต่างหาก ถือว่ามีความจริงใจเต็มเปี่ยม ประกอบกับการจัดการของตระกูลตงเรื่องนี้ในสายตาของคนทั่วไปความจริงก็เป็นแค่เรื่องที่ตงเยี่ยนเรียนรู้มาไม่ดีพอเท่านั้น แค่เรียนมาไม่ดีพอกลับต้องมาคุกเข่าสำนึกผิดช่างเป็นคนเปิดเผยและน่านับถือจริงๆ คนที่มีความสามารถสักหน่อยมีสถานะทางสังคมสักหน่อยล้วนทำใจยอมเสียหน้าแบบนี้ไม่ได้ทั้งนั้น แต่ตงเยี่ยนทำได้คนตระกูลตงทำได้ นี่แหละคือมาดของผู้ดีมีตระกูล นี่แหละคือความเมตตาของหมอ แต่ทว่าการจัดการของตระกูลตงสามารถหลอกลวงได้แค่คนทั่วไปเท่านั้นแต่ไม่สามารถหลอกลวงผู้คนที่มีความสัมพันธ์อันสลับซับซ้อนกับหลี่ชิงเฟิงได้ แฟนคลับตัวยงที่เคยได้รับการรักษาจากหลี่ชิงเฟิงและแฟนคลับที่เคยได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสที่หลี่ชิงเฟิงทำด้วยมือตัวเองจะไม่มีทางเชื่อคนตระกูลตงเด็ดขาด ประกอบกับการแฉของคนวงในที่นำตัวตนของผานเว่ยหมินและตงเยี่ยนมาเปิดโปงแถมยังอธิบายรายละเอียดว่าลูกสาวของอาจารย์หลี่ถูกตงเยี่ยนทำร้ายอย่างไรบ้างอย่างละเอียด โกรธแล้ว ระเบิดแล้ว ทุกคนในกลุ่มวีแชตต่างก็เดือดดาลด้วยความโกรธแค้น เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มพากันมุ่งหน้ามาจากทุกสารทิศมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลประชาชน ในตอนแรกที่ตงเยี่ยนเพิ่งจะคุกเข่าลงนั้นเธอรู้สึกกระวนกระวายใจ รู้สึกหวาดกลัว แต่เมื่อตระกูลตงจัดการตีความความผิดของเธอให้กลายเป็นรู้ผิดรู้จักแก้ถือเป็นความดีอันประเสริฐเธอกลับแอบดีใจอยู่ลึกๆ ถึงขั้นที่ว่าภายใต้สายตาของคนเดินถนนเธอก็ยืดหลังตรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวราวกับว่าตัวเองเป็นคนแบบนั้นจริงๆ แต่ทว่าสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือความแอบดีใจนี้อยู่ได้ไม่นานเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น