บทที่ 448 เด็กอัจฉริยะกับเด็กบ้านตัวเอง

แกรก! สิ้นเสียงดังกรอบแกรบดวงตาของจื่อเหิงก็เบิกกว้าง เขาเห็นเต็มสองตาว่าเครือกล้วยป่าที่เดิมทีแขวนอยู่บนยอดไม้นั้นสั่นแรงเกินไปสั่นไปสั่นมาจนขาดผึง! ขาดแล้ว! จากนั้นกล้วยป่าเครือใหญ่ก็ร่วงหล่นลงมาตรงๆ

แต่ก็ไม่ได้หล่นลงมาอย่างราบรื่นนัก ทีแรกหล่นลงบนใบกล้วยป่าถูกใบกล้วยป่าช่วยรองรับแรงกระแทกไว้เล็กน้อยจากนั้นก็ไถลลงมาตามใบกล้วยป่าครู่หนึ่งสุดท้ายก็ตกลงบนพื้นดินโคลนที่อ่อนนุ่ม ตุบ! เครือเบ้อเริ่ม! เครือใหญ่มาก!

จื่อเหิงมองดูกล้วยป่าเครือใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าทั้งอึ้งทั้งตะลึงและใจเต้นตึกตัก เขาลืมความกลัวไปในพริบตาสับเท้าวิ่งเข้าไปหาโอบกอดเครือกล้วยป่าที่ทั้งใหญ่และหนาแทบจะเท่าตัวเขาไว้แน่นแล้วหันหลังวิ่งกลับไป จนกระทั่งตอนนี้เขาถึงได้พบว่าเรี่ยวแรงของตัวเองก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ ของชิ้นใหญ่ขนาดนี้เขายังอุ้มขึ้นมาได้ช่างเก่งกาจจริงๆ!

จื่อเหิงอุ้มเครือกล้วยป่าไว้ท่าทางยังคงคล่องแคล่วและฝีเท้าก็ยังคงมั่นคง ดูเหมือนว่าช่วงนี้การวิ่งตามหลังพ่อในป่าเขาจะได้ผลสินะ ถึงแม้ตอนนั้นจะกลัวมากแถมยังแอบโกรธพ่ออยู่บ้างแต่พอนึกดูตอนนี้มันคือการเติบโตที่ยอดเยี่ยมในแต่ละครั้งเลยล่ะ เขารู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อยอุ้มเครือกล้วยป่าไว้ราวกับกำลังอุ้มธงแห่งชัยชนะก็ไม่ปาน

ตอนที่กลับมาถึงข้างกายน้องสาวความดีใจและตื่นเต้นบนใบหน้ายังไม่จางหายไปเลย โยนเครือกล้วยป่าทิ้งลงบนพื้นแล้วตัวเองก็นั่งแปะลงบนพื้นเช่นกัน หอบหายใจแฮกๆ อ้าปากหัวเราะร่วนหัวเราะไม่หยุด