บทที่ 450 เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน

หลี่ชิงเฟิงเห็นเจ้าเด็กนี่เปลี่ยนสีหน้าไวยิ่งกว่างิ้วเสฉวนก็ทั้งจนใจและขบขัน หันหลังกลับเข้าไปในห้องครัวหิ้วกล้วยป่าที่จื่อเหิงเก็บมาได้เมื่อคืนออกมาจากมุมห้อง กล้วยป่าเครือนี้ใหญ่มากจริงๆ ไม่ใช่แค่ขนาดโดยรวมที่ใหญ่แต่กล้วยป่าแต่ละลูกก็ใหญ่มากเช่นกัน ความใหญ่นี้ไม่ได้เอาไปเปรียบเทียบกับกล้วยที่ปลูกกันทั่วไปแต่เปรียบเทียบกับกล้วยป่าธรรมดา โดยทั่วไปแล้วขนาดของกล้วยป่าจะไม่ได้ใหญ่มากขนาดพอๆ กับกล้วยไข่ที่ขายตามท้องตลาด แต่กล้วยป่าเครือนี้กลับมีขนาดใหญ่กว่ากล้วยไข่หนึ่งรอบใหญ่พอๆ กับกล้วยน้ำว้าอวบๆ เลยทีเดียว

หลี่ชิงเฟิงสูดดมกลิ่นกล้วยป่าที่คุ้นเคยและห่างหายไปนานในอากาศอารมณ์ก็ดีขึ้นมา ตอนเด็กๆ ที่บ้านยากจนไม่มีเงินซื้อกล้วยหอมพี่ชายคนโตก็จะพาเขาไปกินกล้วยป่า กล้วยป่ากินยากมากเพราะข้างในมีแต่เมล็ด กินเนื้อไปหนึ่งตำลึงต้องคายเมล็ดออกมาครึ่งชั่งทำให้เมื่อยปากและลิ้นสุดๆ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นพวกเขาสองพี่น้องในวัยเด็กก็ยังกินกันอย่างมีความสุขเสียงหัวเราะสามารถทำให้เจ้านกทั้งป่าตกใจบินหนีไปได้ พอนึกถึงเรื่องราวในอดีตบนใบหน้าของหลี่ชิงเฟิงก็ปรากฏรอยยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ากล้วยป่านี้ความจริงก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น อย่างน้อยมันก็เคยมอบวัยเด็กที่แสนสุขให้กับเขา หลังจากเด็ดกล้วยป่าออกมาแล้วก็ลองบีบดู ลูกที่นิ่มคือสุกงอมแล้วสามารถกินได้ทันที ลูกที่แข็งคือยังไม่สุกต้องทิ้งไว้อีกสักพักถึงจะกินได้ ในกล้วยป่าเครือนี้มีสองในสามส่วนที่สุกงอมแล้วมีเพียงส่วนน้อยที่ยังสุกไม่เต็มที่ ดังนั้นเขาจึงปอกเปลือกลูกที่สุกงอมแล้วนำเนื้อกล้วยทั้งหมดใส่ลงในถาดสแตนเลสจากนั้นก็หาตะหลิวมาบดเนื้อกล้วยป่าพวกนี้หนึ่งรอบ จื่อเหิงล้างมือเสร็จกลับมาแล้วยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารจ้องมองพ่อทำงานอย่างใจจดใจจ่อ

"พ่อครับทำไมพ่อต้องทำกล้วยป่าพังด้วยล่ะ" จื่อเหิงถาม

หลี่ชิงเฟิงบดไปพลางอธิบายไปพลาง "พ่อต้องเอาเมล็ดกล้วยสีดำๆ พวกนี้ออกไปรู้ไหม"

จื่อเหิงเหมือนจะเข้าใจแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "ถ้าเอาเมล็ดพวกนี้ออกไปแล้วพุงก็จะไม่ระเบิดใช่ไหมครับ"