บทที่ 451 รับซื้อกานลู่จื่อ

หลี่ชิงเฟิงหยุดยืนนิ่ง "คุณย่าหวัง ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะครับ"

หวังจวี๋เฟินเช็ดเหงื่อที่หางคิ้ว หอบหายใจแฮ่กๆ สองสามทีแล้วเอ่ยว่า "ชิงเฟิง ได้ข่าวว่าตอนนี้เธอรับซื้อของป่าใช่ไหม ชั่งละหกหยวนถูกไหม"

หวังจวี๋เฟินเล่นโทรศัพท์มือถือไม่เป็น และไม่ชอบคบหาสมาคมกับคนในหมู่บ้าน ดังนั้นจึงไม่รู้เรื่องที่หลี่ชิงเฟิงรับซื้อของป่า เพิ่งจะมารู้ก็ตอนที่กินข้าวมื้อเย็นเมื่อวาน แล้วได้ยินหลานชายหลุดปากพูดออกมาเท่านั้น

สาเหตุที่ถังจ๋ายหมินปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ ก็เพราะกลัวว่าหลังจากย่าได้ยินข่าวนี้แล้ว จะพาเขาเข้าป่าไปขุดของป่ามาขายด้วยกัน เขาไม่อยากไป เขาไม่อยากทนลำบากแบบนั้น ดังนั้นจึงไม่เคยพูดเรื่องนี้ต่อหน้าย่าเลย แต่เมื่อวานก็ยังเผลอหลุดปากพูดออกมาจนได้

หลังจากหวังจวี๋เฟินได้ยินข่าวนี้ แน่นอนว่าย่อมอยากจะเกลี้ยกล่อมให้หลานชายเข้าป่าไปขุดของป่าด้วยกันกับตัวเอง แต่ถังจ๋ายหมินไม่ยอม ยังคงใช้วิธีเดิม คือยกหน่อไม้ฤดูหนาวในป่าให้คนอื่นขุดในราคาชั่งละสองหยวน หวังจวี๋เฟินพูดไปสองสามประโยค พอเห็นว่าเกลี้ยกล่อมหลานชายไม่ได้ ก็ขี้เกียจจะพูดต่อ เช้าตรู่ก็รีบคว้าจอบเตรียมตัวเข้าป่าทันที แถมยังถือโอกาสมาถามหลี่ชิงเฟิงเรื่องความจริงของการรับซื้อของป่าด้วย