บทที่ 452 นมวัว

หวังจวี๋เฟินพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น มองหลี่ชิงเฟิงด้วยแววตากระตือรือร้น "ดีๆๆ ชิงเฟิง เธอวางใจเถอะ ย่ารู้ว่าต้องทำยังไง ย่าจะไม่บอกคนอื่นหรอก"

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะอย่างเบิกบานใจ "งั้นตกลงตามนี้นะครับ คุณย่าไม่ต้องเข้าป่าแล้ว ไปขุดถั่งเช่าดินเถอะครับ เอามาส่งก่อนฟ้ามืดตอนเย็นก็พอครับ"

"เอาแค่ส่วนรากนะครับ ติดดินมานิดหน่อยไม่เป็นไร ขอแค่ไม่เยอะเกินไปก็พอ" หลี่ชิงเฟิงกล่าวเสริมอีกประโยค

หวังจวี๋เฟินดีใจจนพูดไม่ออกเอาแต่พยักหน้าไม่หยุด ในปากมีเพียงคำเดียว "ได้ ได้ ได้"

หลี่ชิงเฟิงยิ้ม "คุณย่าหวัง คุณย่าก็ไม่ต้องดีใจเกินไปหรอกครับ ถั่งเช่าดินพวกนี้ถึงจะมีอยู่ทั่วไปหมด แต่ตอนขุดก็เปลืองแรงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน"