บทที่ 454 หญิงชราตัวน้อยผู้น่ารัก

หวังจวี๋เฟินนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่หน้าประตูบ้านของหลี่ชิงเฟิง ข้างกายมีกระสอบถักวางอยู่ เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลง ความปิติยินดีในใจก็ค่อยๆ จางหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความร้อนรน ความกระวนกระวายใจ และความกังวลอีกเล็กน้อย ชิงเฟิงบอกว่าจะเอามาส่งก่อนฟ้ามืดไม่ใช่เหรอ นี่ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว ทำไมชิงเฟิงยังไม่กลับบ้านอีก เขาเข้าป่าไปตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่ได้กลับบ้าน หรือว่ากลับมาแล้วออกไปที่อื่นต่อ หวังจวี๋เฟินกับหลี่ชิงเฟิงก็ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก ครั้งที่ใกล้ชิดที่สุดก็คือตอนที่หลี่ชิงเฟิงไปหาเธอเพื่อขอซื้อที่ดินบนเขาที่เต็มไปด้วยต้นจั่วเยี่ย ต่อมาผู้ใหญ่บ้านถังอี้ซินก็ไปหาเธอ บอกว่าอยากจะเอาที่นาผืนงามมาแลกกับที่ดินผืนนั้นของเธอ เดิมทีเธอไม่ยอม เพราะเธอรู้สึกว่าถึงแม้จะแลกจริงๆ ก็ควรจะแลกกับชิงเฟิงถึงจะถูก ที่ดินผืนนั้นควรจะให้ชิงเฟิง แบบนั้นป่าส้มของบ้านชิงเฟิงก็จะได้ดูแลจัดการง่ายขึ้นด้วย แต่ต่อมาพอเธอลองคิดดูดีๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ บ้านของถังอี้ซินไม่ได้มีที่ดินอยู่ตรงนั้นสักหน่อย ในเมื่อไม่มีที่ดิน แล้วทำไมถึงดึงดันจะเอาที่นาผืนงามมาแลกกับที่ดินผืนนั้นให้ได้ล่ะ เธอขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ก็เหมือนจะเข้าใจ ความสัมพันธ์ระหว่างถังอี้ซินกับหลี่ชิงเฟิงนั้นดีเป็นพิเศษ เป็นไปได้ว่าจุดประสงค์ที่ถังอี้ซินมาขอแลกที่ดินผืนนี้ก็เพื่อหลี่ชิงเฟิง พอคิดได้แบบนี้เธอก็ตอบตกลง ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ดินผืนนั้นตกไปอยู่ในมือของชิงเฟิงแล้วหรือยัง หวังจวี๋เฟินเคยกำชับถังจ๋ายหมินหลานชายของเธอหลายต่อหลายครั้งว่าในเมื่อที่ดินผืนนั้นแลกเปลี่ยนไปแล้ว วันข้างหน้าไม่ว่าใครจะเป็นคนปลูกก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวของตัวเองอีก ขณะที่กำลังคิดเรื่องพวกนี้อยู่ ทางลาดหน้าบ้านก็มีเสียงดังกระหึ่มดังขึ้นมา หวังจวี๋เฟินรีบเอามือยันเข่าลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปสองก้าว รถกระบะคันสูงใหญ่แล่นเข้ามาเสียงดังกระหึ่ม ทันทีที่ไฟหน้ารถดับลง โคมไฟโซลาร์เซลล์ในลานบ้านก็สว่างขึ้นพอดี หลี่ชิงเฟิงลงจากรถ รีบเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"คุณย่าหวัง ขอโทษด้วยนะครับที่ปล่อยให้รอเสียนาน พอดีผมไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของคุณย่า ถ้ามีเบอร์ผมคงโทรไปบอกให้คุณย่ากลับไปก่อนแล้วครับ"

หวังจวี๋เฟินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา รู้สึกจนใจและขัดเขินอยู่บ้าง

"ชิงเฟิงเอ๊ย ย่าไม่มีโทรศัพท์มือถือหรอก เธอโทรหาย่าไม่ได้หรอก"

หลี่ชิงเฟิงชะงักไปแล้วก็ยิ้มเช่นกัน