บทที่ 470 ลูกสาวหายไป

วันนี้เปลือกตาของหลูชิ่งหลินกระตุกไม่หยุด กระตุกเอาๆ เขาเอาแต่รู้สึกว่าวันนี้อาจจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

แต่เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตัวเองกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ยังจะมีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นได้อีก

หลังจากพักฟื้นมาช่วงหนึ่ง ตอนนี้ขาของเขาสามารถลงเดินบนพื้นได้แล้ว แถมยังไม่ต้องพึ่งพาไม้ค้ำยันอีกต่อไป เพียงแต่กระดูกและเส้นเอ็นบาดเจ็บต้องพักฟื้นร้อยวัน ถึงแม้จะสามารถลงเดินได้อย่างอิสระแล้ว แต่ร่างกายก็ยังอ่อนแออยู่ ไม่สามารถทำงานที่ต้องใช้แรงงานได้ ทว่างานบ้านอย่างตื่นเช้ามาทำมื้อเช้าและให้อาหารไก่ เขาก็ยังพอทำได้

ตอนนี้เขาก็ตื่นเช้ามากทุกวัน จุดประสงค์ก็เพื่อให้เสี่ยวเยว่ลูกสาวคนเล็กได้นอนต่ออีกสักหน่อย เสี่ยวเยว่เข้าป่าขุดของป่าทุกวัน ตกเย็นกลับมาก็ยังต้องทำงานบ้านสารพัด เหน็ดเหนื่อยมากจริงๆ สิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงเรื่องพวกนี้เท่านั้น

พอมาถึงห้องครัว ก่อไฟเสร็จแล้วก็ไปตักอาหารไก่ที่ต้มไว้เมื่อคืนใส่ถังพลาสติก ตักมาได้เกือบครึ่งถัง ตอนที่หิ้วอาหารไก่ครึ่งถังนี้ไปที่สวนหลังบ้าน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ชั่วขณะหนึ่งก็มองไม่ออกว่าผิดปกติตรงไหน จนกระทั่งฝูงไก่พากันกรูเข้ามาจิกกินอาหารไก่ เขาถึงได้ตระหนักขึ้นมาได้ รีบตะโกนเรียกหวงหมิงซิ่วที่กำลังบิดขี้เกียจเดินออกมาที่ลานบ้าน