บทที่ 469 อิสรภาพที่แท้จริง

ความมืดมิดในยามค่ำคืนปกคลุมร่างของเธอ ลำแสงไฟฉายที่สว่างไสวราวกับคบเพลิงแห่งอิสรภาพ สาดส่องสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ ไม่เพียงแต่ดวงตาที่เปล่งประกาย ภายในใจก็สว่างไสวเช่นกัน เธอเดินลัดเลาะไปตามป่าเขามาตลอดแทบจะไม่เคยหยุดพักฝีเท้าเลย รอจนดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้น รอจนท้องร้องจ๊อกๆ ในที่สุดเธอก็หาสถานที่หลบซ่อนตัวที่ถูกใจได้สำเร็จ นี่คือทุ่งหญ้าที่กว้างขวาง รอบด้านมีภูเขาล้อมรอบ มีลำธารสายเล็กๆ ไหลเอื่อยๆ อย่างเงียบสงบ หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง คงยากจะจินตนาการได้ว่าในป่าลึกแบบนี้จะมีพื้นที่แบบนี้อยู่ด้วย หลังจากเธอวางของที่มีอยู่เพียงน้อยนิดลงแล้วก็ล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็เอาไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ไปขังไว้ในถ้ำเล็กๆ ขนาดประมาณโต๊ะหนึ่งตัวที่ตีนเขาด้านข้าง ถึงจะเรียกว่าถ้ำ แต่ความจริงแล้วดูเหมือนห้องใต้ดินที่ชาวเขาใช้เก็บขิงและมันเทศมากกว่า หลังจากขังไก่ตัวผู้ตัวใหญ่เข้าไปแล้ว ก็เอาต้นไม้ที่ฟันมาทำเป็นรั้วขังมันไว้ข้างใน ไก่ตัวผู้ถึงแม้ออกไข่ไม่ได้ แต่พลังการต่อสู้ของไก่ตัวผู้นั้นแข็งแกร่งมาก ถ้าเกิดเจอพวกแมลงมีพิษหรืองูเงี้ยวเขี้ยวขออะไรพวกนี้ ไก่ตัวผู้ตัวใหญ่อย่างน้อยก็ยังพอจะสู้ได้บ้าง หลังจากขังไก่ตัวผู้ตัวใหญ่เรียบร้อยแล้ว ก็เอากิ่งไม้สีเขียวชอุ่มมาปิดบังปากถ้ำไว้นิดหน่อย เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ป่าบนเขามาหมายปองร่างกายของไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ จัดการที่อยู่ให้ไก่ตัวผู้เสร็จแล้ว ต่อไปก็ต้องจัดการปลอบประโลมท้องของตัวเองแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่เธอกลับตื่นเต้นจนไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย เลือดในร่างกายที่ไหลเวียนอย่างราบเรียบมาตลอดยี่สิบกว่าปี ในเวลานี้กำลังเดือดพล่านและร้อนระอุ เธอเท้าสะเอวมองไปรอบๆ เดิมทีก็แค่อยากจะหาพวกผักป่าผลไม้ป่ามากินรองท้องก็พอ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็นผึ้งกำลังหาน้ำหวาน มีผึ้ง แน่นอนว่าต้องมีรังผึ้ง เธอสะกดรอยตามผึ้งไป และไม่นานก็หารังผึ้งที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าท้องหน้าผาเจอ ถึงจะมองเห็นไม่ค่อยชัดเจนนัก แต่ก็มั่นใจได้ว่ารังผึ้งอยู่ตรงตำแหน่งหน้าท้องหน้าผาอย่างแน่นอน การค้นพบนี้ ทำให้หลูเสี่ยวเยว่รู้สึกตลกร้ายอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้แม่ด่าเธอทุกวัน สั่งให้เธอไปหาน้ำผึ้ง แต่เธอเข้าป่ามาขุดของป่าตั้งนานแล้ว กลับไม่เคยค้นพบน้ำผึ้งป่าเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้ เธอได้ล้มเลิกความคิดที่จะหาน้ำผึ้งแล้ว แถมยังหนีออกจากบ้านหลังนั้นมาแล้ว แต่กลับมาเจอตำแหน่งของรังผึ้งทันที ตลกร้ายก็ส่วนตลกร้าย อาหารที่ได้มาฟรีๆ จะไม่เอาก็ใช่ที่ หลูเสี่ยวเยว่ม้วนกระสอบถักยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเริ่มปีนป่ายขึ้นไปตามโขดหินบนหน้าผาสูงชัน สำหรับเธอที่ใช้ชีวิตอยู่บนเขามาตั้งแต่เด็กแล้ว หน้าผาแบบนี้ไม่ถือว่าเป็นหน้าผาหรอก เรียกได้ว่าเป็นแค่ทางลาดชันเท่านั้น และทางลาดชันแบบนี้ สำหรับเธอก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย รูปร่างของเธอปราดเปรียว แต่พละกำลังของแขนกับขากลับไม่ใช่น้อยๆ เลย ผ่านไปประมาณสิบกว่านาที เธอก็ปีนจากตีนเขาขึ้นมาถึงตำแหน่งกึ่งกลางของหน้าผาสูงชันได้แล้ว พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นรังผึ้งที่ซ่อนอยู่ตามซอกหินเข้าจริงๆ ด้วย เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย บนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มมาตลอด แต่ท้องของเธอกลับร้องจ๊อกๆ ออกมาอย่างไม่เอาไหนในเวลานี้ แถมยังร้องดังขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย บ้าจริง หลูเสี่ยวเยว่ใช้มือข้างหนึ่งจับซอกหินไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ลูบปลอบประโลมท้องของตัวเอง กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วหันไปมองรังผึ้งที่อยู่ห่างจากตัวเองไปไม่ถึงสิบเมตร แต่นี่แหละคือสิบเมตรสุดท้ายที่ยากลำบากที่สุด สิ่งที่ขวางกั้นระหว่างเธอกับรังผึ้ง ก็คือแผ่นหินที่เรียบลื่นมากๆ แผ่นหินแผ่นนี้แทบจะไม่มีจุดให้วางเท้าเลย แล้วก็ไม่มีเถาวัลย์อะไรให้จับยึดด้วย ถ้าคิดจะปีนขึ้นไป คงต้องพึ่งดวงอย่างเดียวแล้ว หลูเสี่ยวเยว่ไม่อยากยอมแพ้ หลังจากพักเหนื่อยครู่หนึ่ง ก็เริ่มขยับตัวอย่างระมัดระวัง

...

หลี่ชิงเฟิงมองดูคนที่อยู่บนหน้าผาสูงชัน หัวใจแทบจะกระดอนออกมาจากคอหอย เห็นเพียงหลูเสี่ยวเยว่แนบชิดติดอยู่บนแผ่นหินที่เรียบลื่นมากๆ ด้วยมุมที่เกือบจะตั้งฉากเก้าสิบองศากับพื้นดิน ที่เท้าไม่ได้สวมรองเท้า สวมเพียงถุงเท้าเท่านั้น มือข้างหนึ่งเกี่ยวเกาะซอกตรงขอบแผ่นหินไว้แน่น มืออีกข้างกำลังพยายามคลำหาจุดยึดเกาะใหม่ เอื๊อก หลี่ชิงเฟิงกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตึงเครียด หลูเสี่ยวเยว่ในเวลานี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะปีนขึ้นไปก็ไม่ได้ จะลงมาก็ไม่ได้ ทั้งร่างหยุดชะงักอยู่กับที่ ทำได้เพียงปล่อยให้เศษทรายและหินตรงขอบแผ่นหินบาดลึกลงไปในปลายนิ้ว จนปลายนิ้วมีเลือดไหลซิบ หลี่ชิงเฟิงไม่กล้าส่งเสียงเรียก ไม่กล้าส่งเสียงตะโกน มองดูหลูเสี่ยวเยว่บนหน้าผาสูงชัน แล้วก็ก้มมองดูลูกสาวในอ้อมอก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็รีบวางลูกสาวลงบนพื้นหญ้าที่อ่อนนุ่ม แต่ในเสี้ยววินาทีที่เขาก้มตัววางลูกสาวลง หลูเสี่ยวเยว่ก็หมดเรี่ยวแรง ร่างร่วงหล่นลงมาอย่างแรง

"กรี๊ด"

เสียงกรีดร้องแหลมดังแหวกอากาศไปทั่วทั้งป่าเขา หลี่ชิงเฟิงตกใจสุดขีด รีบดึงมือออกมาจากใต้ร่างของลูกสาว แล้วพุ่งทะยานไปยังหน้าผาสูงชันด้วยความเร็วสูงสุด