บทที่ 468 หลูเสี่ยวเยว่หนีออกจากบ้าน

จื่อเหิงดีใจแล้ว แมลงเยอะแยะเลย เขากางเท้าเล็กๆ ออกกระโดดโลดเต้นวิ่งไปข้างหน้า พื้นหญ้าที่อ่อนนุ่มนั้นแทบจะนุ่มกว่าผ้าห่มผืนใหญ่ที่บ้านเสียอีก เหยียบลงไปต่อให้หกล้มก็ไม่เป็นไร พอเขาเหยียบลงไปบนพื้นหญ้า พวกแมลงที่ซ่อนตัวอยู่ตามใบหญ้าก็ตกใจบินหนีกันให้ว่อน จื่อเหิงวิ่งไล่จับแมลงไปพลาง กางมือเล็กๆ ทั้งสองข้างคว้าจับสะเปะสะปะกลางอากาศไปพลาง จื่ออวี๋เห็นภาพนี้ก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้น น้ำลายใสเป็นประกายไหลย้อยลงมาตามมุมปากอีกแล้ว หลี่ชิงเฟิงเช็ดน้ำลายให้เธอ แล้วอดไม่ได้ที่จะเลิกริมฝีปากบนของเธอขึ้นดู เห็นเพียงเหงือกบริเวณฟันหน้าซี่บนของจื่ออวี๋บวมตุ่ย คาดว่าฟันหน้าน่าจะใกล้ขึ้นแล้ว มิน่าล่ะช่วงนี้เจ้าตัวเล็กถึงได้ชอบน้ำลายไหลนัก เสือลายเมฆซ่อนตัวอยู่ในป่าด้านหลัง มองดูจื่อเหิงวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานบนพื้นหญ้า กรงเล็บก็ตะกุยพื้นโดยไม่รู้ตัว ในใจรู้สึกคันยุบยิบ หลี่ชิงเฟิงอุ้มจื่ออวี๋ไม่ได้เดินไปทางที่จื่อเหิงอยู่ แต่เดินเลียบไปตามริมทุ่งหญ้าจนถึงตีนเขาของเทือกเขาข้างๆ เงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงต้นไม้บนเทือกเขาลูกนี้ดูเล็กกว่าต้นไม้บนเทือกเขาลูกเมื่อครู่นี้เล็กน้อย ที่นี่น่าจะเป็นจุดเชื่อมต่อของเทือกเขาแล้ว เทือกเขาด้านหน้าล้วนแต่เป็นภูเขาดิน แต่เทือกเขาลูกนี้ถึงแม้จะมีดินเหลืองอยู่มากแต่ก็มีหินเพิ่มมาไม่น้อยเลย เขาเดินเลียบตีนเขาต่อไปยังอีกฝั่งของทุ่งหญ้า และไม่นานก็มาถึงตีนเขาของภูเขาลูกที่สาม เงยหน้ามองแวบเดียว ภูเขาลูกนี้แทบจะไม่เห็นต้นไม้ใหญ่แล้ว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้นขนาดเล็ก ภูเขาลูกนี้มีหินเยอะกว่า เป็นภูเขาหินอย่างแท้จริง ถึงแม้บนภูเขาจะยังมีดินเหลืองอยู่ไม่น้อย แต่ดินเหลืองพวกนี้ล้วนเกาะอยู่บนผิวดินหรือแทรกอยู่ตามซอกหิน พืชพรรณบนภูเขาแบบนี้ถึงแม้จะไม่หนาแน่นเท่าภูเขาดิน แต่ก็เอื้อต่อการทำรังของผึ้งเช่นเดียวกัน ในขณะที่หลี่ชิงเฟิงกำลังเตรียมจะใช้ทักษะการมองเห็นกวาดตามองภูเขาหินลูกนี้ กลับถูกจุดสีดำจุดหนึ่งดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน ในเสี้ยววินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นจุดสีดำจุดหนึ่งอยู่ตรงหน้าผาบริเวณหน้าท้องเขา จุดสีดำนั้นกำลังปีนป่ายอยู่กลางหน้าผา ใช้ทั้งมือและเท้าปีนป่าย ทั้งร่างแนบชิดติดกับผนังหินของหน้าผา คนป่าเหรอ หลี่ชิงเฟิงตกใจ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่พอลองคิดดูอีกทีก็รู้สึกว่าไม่ถูก ที่นี่ถึงแม้จะอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้าน แต่ก็ยังนับว่าเป็นป่าลึกที่แท้จริงไม่ได้ คนทั่วไปขอแค่เดินมาสักสิบกว่าชั่วโมงก็ยังสามารถมาถึงที่นี่ได้ ถ้ามีคนป่าอยู่จริงๆ คาดว่าคนป่าคงจะลงเขาไปวิ่งเล่นในหมู่บ้านตั้งนานแล้ว ไม่มีทางที่จะไม่เปิดเผยร่องรอยอะไรเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้แน่ ในเมื่อไม่ใช่คนป่าแล้วจะเป็นอะไรล่ะ เขาพกความสนใจอย่างเต็มเปี่ยม เพ่งสมาธิมองไปยังจุดสีดำที่อยู่ไกลออกไป ไม่มองก็แล้วไป พอมองแบบนี้ หลี่ชิงเฟิงก็แทบจะร้องเสียงหลงออกมา แต่เขารู้ดีว่าเวลานี้ร้องออกมาไม่ได้ ทันทีที่เขาร้องเสียงหลงออกมา จะต้องทำให้คนที่กำลังปีนป่ายอยู่บนหน้าผาสูงชันตกใจอย่างแน่นอน ใช่แล้วนั่นคือคน คนปกติทั่วไป แถมยังเป็นคนที่หลี่ชิงเฟิงคุ้นเคยเป็นอย่างดีอีกด้วย

...

หัวใจของหลูเสี่ยวเยว่เย็นเฉียบไปหมดแล้ว ที่แท้ในสายตาของแม่ ตัวเองก็ยังสำคัญสู้น้ำผึ้งไม่ได้เลย หึหึ ช่างน่าตลกสิ้นดี เดิมทีเธอยังคำนึงถึงความผูกพันฉันแม่ลูก คำนึงถึงบุญคุณที่เลี้ยงดูมา คิดว่าถึงแม้ตัวเองจะต้องหนีออกจากบ้านหลังนี้ไป ก็ควรจะเตรียมเงินก้อนหนึ่งไว้ให้พ่อแม่ใช้บั้นปลายชีวิตก่อนไป ดังนั้นเธอจึงหาเงินอย่างเอาเป็นเอาตาย ขุดของป่าอย่างเอาเป็นเอาตาย จุดประสงค์ก็เพื่อจะเก็บเงินให้ครบห้าหมื่นหยวนแล้วทิ้งเงินไว้ให้พ่อแม่ แต่เมื่อเงินที่ได้จากการขุดของป่ามีมากขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของเธอก็ยิ่งเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน เธอพบว่าตัวเองไม่มีค่าอะไรเลยจริงๆ อย่างน้อยในสายตาของแม่ก็เป็นแบบนั้น เธอไม่ได้เป็นอะไรเลย ก็เป็นแค่เครื่องมือทำงานชิ้นหนึ่งเท่านั้น ก็ไม่ถูกสิ มีดตัดฟืนก็เป็นเครื่องมือทำงานเหมือนกันนี่นา แต่ถ้ามีดตัดฟืนบิ่นแล้ว คนตัดฟืนก็ยังต้องเอาหินลับมีดออกมาลับอย่างระมัดระวังเลยนี่ แล้วเธอหลูเสี่ยวเยว่เป็นตัวอะไรล่ะ เธอหลูเสี่ยวเยว่ไม่ได้เป็นอะไรเลย บางทีชาติที่แล้วเธออาจจะทำเรื่องที่ผิดต่อแม่ไว้จริงๆ ก็ได้ ชาตินี้ถึงได้เกิดมาเป็นลูกสาวของแม่เพื่อให้แม่ได้แก้แค้น ช่างเถอะ ยี่สิบกว่าปีแล้ว มันควรจะจบสิ้นลงได้แล้ว ถึงแม้ฤดูใบไม้ผลิอันแสนอบอุ่นจะยังมาไม่ถึง ถึงแม้จะยังเก็บเงินไม่ครบห้าหมื่นหยวน แต่เธอไม่อยากจะอยู่ต่อแม้อีกเพียงแค่วันเดียวแล้วจริงๆ บ้านหลังนี้สำหรับเธอแล้ว ก็เป็นเพียงถ้ำน้ำแข็งที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นเพียงเครื่องพันธนาการที่ไร้ซึ่งความรู้สึก เธออยากจะหลุดพ้น เธออยากจะมีอิสระ ความมืดมิดในยามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้านและท้องทุ่ง นอกจากเสียงแมลงและนกร้องที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ แล้ว ทั่วทั้งหมู่บ้านก็เงียบสงัด หลูเสี่ยวเยว่ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย พกไฟแช็กสองอัน มีดตัดฟืนหนึ่งเล่ม แล้ววิ่งไปที่เล้าไก่หลังบ้าน เอากระสอบถักคลุมไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ไว้ แล้วก็สับเท้าเดินเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของเธอชัดเจนมาก ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางอยู่ที่ไหน แต่เธอรู้ดีว่าในที่สุดตัวเองก็จะได้ไปจากบ้านหลังนั้นแล้ว ความปีติยินดีแห่งอิสรภาพก็เหมือนกับสายลมในยามค่ำคืนที่ทั้งพัดกระหน่ำและไร้รูปร่าง สัมผัสไม่ได้ มองไม่เห็น แต่กลับทำให้คนรับรู้ได้อย่างแท้จริง ร่างกายดูเหมือนจะเบาหวิวไปกับความปีติยินดีที่พัดโหมกระหน่ำดั่งสายลมนี้ เธอก้าวเดินไปตามทางบนเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับดอกแดนดิไลออนที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะปลิวไปตกลงที่ไหน แต่ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ขอแค่พยายามก้าวต่อไปก็พอแล้ว ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ อาศัยช่วงเวลาที่ไปขุดของป่า เธอได้คลำหาเส้นทางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เธอรู้ว่าควรจะเดินไปทางไหนถึงจะดีที่สุด บางทีอาจจะไม่มีความจำเป็นแบบนั้นเลย ขอแค่หนีไปจากบ้านหลังนั้น ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนล้วนถูกต้องทั้งสิ้น