บทที่ 474 ช่วยเก็บน้ำผึ้ง

พอเห็นเธออารมณ์ไม่ค่อยดี หลี่ชิงเฟิงจึงเอ่ยถามขึ้นอีก

"เธอยังไม่อยากกลับบ้านใช่ไหม หรือว่าฉันพาเธอไปหาอะไรกินดีไหม เธอน่าจะยังไม่ได้กินข้าวมื้อเที่ยงใช่ไหมล่ะ ในตัวตำบลมีร้านก๋วยเตี๋ยวซานเซียนอยู่ร้านหนึ่ง รสชาติอร่อยทีเดียวเลยนะ"

ท้องของหลูเสี่ยวเยว่ร้องจ๊อกๆ ออกมาจริงๆ แต่เธอก็ยังคงส่ายหน้าแล้วเอ่ยตอบ

"ไม่เป็นไรค่ะพี่เฟิง ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ ฉันก็แค่กำลังคิดอยู่ว่าเมื่อไหร่ขาข้างนี้ของฉันถึงจะหายดี"

"กระดูกและเส้นเอ็นบาดเจ็บต้องพักฟื้นร้อยวัน ถึงแม้เธอจะไม่ได้บาดเจ็บถึงกระดูกแต่แผลลึกขนาดนั้นยังไงก็ต้องพักฟื้นสักระยะหนึ่งอยู่ดี"