บทที่ 475 อาหารมีไว้เพื่อกิน

หลี่ชิงเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ขี้เกียจจะมองเขา หันหน้าไปมองลูกสาวบนรถหัดเดินแทน

พอเห็นว่าข้าวสวยที่ลูกสาวอมไว้ในปากเมื่อครู่ถูกกลืนลงไปแล้ว ก็รีบหยิบชามซิลิโคนข้างๆ ขึ้นมา ใช้ช้อนซิลิโคนนิ่มๆ ตักข้าวสวยมาครึ่งช้อนพูนๆ ผสมกับซุปปลาที่หวานสดชื่นนิดหน่อยป้อนเข้าปากลูกสาวไป

เจ้าตัวเล็กน่ารักกว่าพี่ชายตั้งเยอะ ไม่ร้องไห้ไม่งอแงไม่เอาแต่ใจ

ถึงแม้ท่าทางป้อนข้าวของพ่อจะไม่ค่อยละเอียดอ่อนนัก มักจะทำให้เลอะเทอะทั้งเม็ดข้าวและน้ำซุปรอบปากของเธอ หรือบางทีก็ทำเสื้อผ้าของเธอเลอะเทอะไปด้วย

แต่เจ้าตัวเล็กก็มักจะยิ้มแย้มเสมอ บางครั้งยังแกล้งกัดช้อนนิ่มๆ แล้วแอบยิ้มให้พ่ออีกต่างหาก