บทที่ 476 ชาวนาผู้ยังคงอดอยาก

หลี่ชิงเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก "พ่อพูดไปตั้งเยอะ ลูกไม่ได้ฟังเลยสักประโยคใช่ไหม"

พูดพลาง ก็ลุกพรวดขึ้นไปเก็บโต๊ะ "ในเมื่อลูกไม่อยากกินซุปปลา งั้นก็ไม่ต้องกิน ทนหิวไปก็แล้วกัน"

"ไม่เอา ไม่เอานะ!" จื่อเหิงร้อนรน รีบวิ่งกลับไปนั่งที่เดิมแล้วร้องไห้โฮ "ผมกินแล้วครับ"

หลี่ชิงเฟิงวางชามของเขากลับไปที่เดิม "จะกินไหม"

"กินครับ!" จื่อเหิงตอบด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ