บทที่ 477 พลังโน้มน้าวใจอันแรงกล้า

แต่ทว่า วันนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว วันนี้จื่อเหิงถูกพ่อสอนบทเรียนมาหนึ่งบท พ่อบอกว่า ฤดูใบไม้ผลิหว่านเมล็ดพันธุ์พืช ฤดูใบไม้ร่วงเก็บเกี่ยวได้หมื่นร้อยพัน ทั่วแคว้นแดนดินไร้ที่นาว่างเปล่า ทว่าชาวนากลับยังคงอดตาย ทุกคนล้วนต้องรู้คุณค่าของเสบียงอาหาร รักษาอาหาร จื่อเหิงจดจำคำพูดของพ่อไว้จนขึ้นใจ ยัดขนมธัญพืชเข้าปากไปพลาง ท่องในใจไปพลาง ฤดูใบไม้ผลิหว่านเมล็ดพันธุ์พืช ฤดูใบไม้ร่วงเก็บเกี่ยวได้หมื่นร้อยพัน ทั่วแคว้นแดนดินไร้ที่นาว่างเปล่า ทว่าชาวนากลับยังคงอดตาย ภายใต้พลังโน้มน้าวใจอันแรงกล้าของบทกวีโบราณบทนี้ จื่อเหิงถึงกับไม่ทำเศษขนมร่วงลงพื้นเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ร่วงลงพื้นจริงๆ เขาก็จะรีบเก็บขึ้นมายัดเข้าปากทันที พวกสัตว์เล็กสัตว์น้อยที่ดักซุ่มอยู่สองข้างทางมาตั้งนานแล้วถึงกับอึ้งไปเลย รอจนจื่อเหิงวิ่งไปไกลแล้ว พวกมันก็พากันกรูเข้าไปตรงจุดที่จื่อเหิงวิ่งผ่าน พอมองดูพื้นหญ้าที่สะอาดสะอ้านก็ยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่ อาหารล่ะ เศษอาหารล่ะ มโนธรรมล่ะ ไม่เหลือเศษอาหารให้พวกเราเลยสักนิด มโนธรรมไม่รู้สึกเจ็บปวดบ้างเลยหรือไง ตอนที่จื่อเหิงวิ่งตามพ่อทัน ก็เป็นเวลาที่ออกจากบ้านมาได้ประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว จนถึงตอนนี้จื่อเหิงก็ยังไม่ตระหนักว่าความเร็วของตัวเองนั้นเร็วแค่ไหน และไม่รู้เลยสักนิดว่า ทางเดินบนเขาในป่ารกชัฏที่ไกลเป็นกิโลเมตรแบบนี้ ชาวบ้านทั่วไปถ้าเดินตอนกลางคืน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองสามชั่วโมง หรืออาจจะนานกว่านั้น เขายืนอยู่ด้านหลังพ่อแต่ไกล เลียนิ้วไปพลาง เอ่ยถามพ่อไปพลาง

"พ่อครับ คืนนี้เรายังจะเก็บกล้วยป่าอีกไหมครับ"

กล้วยป่าที่เขาเก็บกลับไปคราวก่อนกินหมดแล้ว จื่อเหิงคิดถึงรสชาติของกล้วยป่านั่นมากๆ หลี่ชิงเฟิงหยิบขวดน้ำออกมา โยนให้จื่อเหิง

"ดื่มน้ำให้หมดก่อนแล้วค่อยถาม"

จื่อเหิงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เก็บขวดน้ำบนพื้นขึ้นมา เปิดฝาแล้วดื่มอึกๆ ไปสองสามอึก ก่อนจะถามอีกครั้ง